Of: het oordeel en de uithouwing van een onvruchtbare belijder. Waarin getoond wordt, dat de dag van de genade van iemand voorbij kan zijn, lang voor het einde van zijn leven, benevens de merktekens, waaruit zulken te kennen zijn.
Och! of gij ook bekendet, ook nog in dezen Uwen dag, hetgeen tot Uwen vrede dient! Maar nu is het verborgen voor Uwe ogen. Luk. 19: 42
Maar vermaant elkander alle dagen zolang het heden genaamd wordt: opdat niet iemand uit U verhard worde door de verleiding der zonde. Hebr. 3: 13
VOORREDE AAN DE LEZER
Bescheiden, Lezer! -Nu schrijf ik aan U van de onvruchtbare vijgenboom, of hoe het met de onvruchtbare belijder gaan zal, die nu in de wijngaard Gods geplaatst is. Van wat gestalte gij zijt, kan ik niet met zekerheid voorzeggen, maar de parabel of gelijkenis zegt U, dat die de aarde onnuttelijk beslaat, uitgehouwen moet worden Een belijder, die de aarde onnuttelijk beslaat, is niet alleen een terging voor God, een struikelblok voor de wereld en een schandvlek voor de godsdienst, maar ook een strik voor zijn eigen ziel. Ofschoon zijne hoogheid opklom tot aan de hemel, en zijn hoofd tot aan de wolken raakte, zo zal hij gelijk zijn drek in eeuwigheid vergaan; die hem gezien hebben, zullen zeggen, waar is hij? Job 20: 6, 7. Nu achten zij de dagelijkse weelde hun vermaak, 2 Petr. 2: 13, 14, doch waar zullen zij blijven, en wat zullen zij doen, wanneer de bijl wordt voortgebracht? Een boom, wiens vrucht verdort, wordt een onvruchtbare boom gerekend, tweemaal verstorven en ontworteld. Judas vs. 12. 0, Gij! die de aarde onnuttelijk beslaat God verwacht vrucht van U; Hij zal eerlang komen omvrucht op U te zoeken. Mijn vermaning is derhalve tot de belijders, dat zij toch mogen toezien en hierop acht geven. De onvruchtbare vijgenboom in de wijngaard, en de braam in het woud, zijn beiden voor het vuur bereid. De belijdenis is geen bedekking om U voor het oog van God te verbergen, ook zal zij de wraakvorderende bedreiging Zijner rechtvaardigheid niet bemantelen; maar Hij zal bevelen om U haastelijk uit te houwen. De kerk en ene belijdenis zijn de beste plaatsen voor een oprechte, maar de allerergsten in de wereld voor degenen, die de aarde onnuttelijk beslaan; deze moeten als onheiligen van de berg Gods geweerd, ja over de muur van de wijngaard uitgeworpen worden om aldaar te verderven, en om vandaar vergaderd en verbrand te worden. Het ware hun beter, dat zi de weg der gerechtigheid niet gekend hadden, 2 Petr: 2: 21, en ofschoon zij hem niet gekend hadden, zouden zij evenwel verdoemd zijn geworden; maar het is beter naar de hel te gaan, zonder, dan met of onder ene belijdenis. Deze zullen zwaarder oordeel ontvangen, Luc. 20: 47. Indien gij een belijder zijt, zo lees met beving; zijt gij een goddeloos mens, lees dan insgelijks zo; want, indien de rechtvaardige nauwelijks' zalig wordt, waar zal de goddeloze en zondaar verschijnen? 1 Petr. 4: 18. Gij, die de aarde onnut beslaat, wacht U voor de bijl; onvruchtbare vijgenboom wacht U voor het vuur. Doch ik wil U niet langer van het boek afhouden. De Heere Jezus Christus, de Wijngaardenier beware en bezorge U, Hij omgrave en bemeste U, opdat gij vrucht moogt dragen; opdat wanneer de Heere van de wijngaard' met de bijl in Zijne hand vrucht komt zoeken, of om het vonnis van veroordeling over de onvruchtbare vijgenboom uit te spreken, gij dat oordeel m oogt ontkomen, Die de aarde onnuttelijk beslaat, moet op de houtstapel, en vandaar naar het vuur. De genade zij met al degenen, die onzen Heere Jezus Christus liefhebben in onverderfelijkheid, Amen,
Johannes Bunyan
De Parabel van de onvruchtbare Vijgenboom
En Hij zei deze gelijkenis: Een zeker man had een vijgenboom, geplant in zijn wijngaard; en hij kwam en zocht vrucht daarop, en vond ze niet. En hij zei tot de wijngaardenier: Zie, ik kome nu drie jaren, zoekende vrucht op dezen vijgenboom, en vind ze niet; houw hem uit; waartoe beslaat hij ook onnuttelijk de aarde? En hij, antwoordende, zei tot hem: Heer, laat hem ook nog dit jaar, totdat ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben; En indien hij vrucht zal voortbrengen, laat hem staan; maar indien niet, zo zult gij hem namaals uithouwen. Luk.13:6-9
In het begin van dit kapittel lezen wij, hoe enigen uit de Joden tot de Heere Jezus kwamen om Hem de wreedheid van Pontius Pilatus te boodschappen, hoe hij het bloed der Galileërs met hun offeranden gemengd had. Dit was een heidense en zeer onbehoorlijke daad; want daarin betoonde hij niet alleen zijne boosheid tegen de Joodse natie, maar ook tegen haar godsdienst, en dientengevolge ook tegen haren God. Een daad, zeg ik, die niet alleen heidens, maar ook zeer onbehoorlijk was; want de Heere Jezus, deze daad uitbreidende, leert de Joden, dat, indien zij zich niet bekeerden, zij allen desgelijks zouden vergaan. Desgelijks, dat is; door de hand en het geweld van het Roomse rijk, en dat zij zo min dien slag zouden kunnen ontwijken, dan die achttien, op welke de toten van Siloam viel, en doodde ze, zie Luc. 19: 42-44 De vervulling dezer profetie is hun wegens de hardheid en onboetvaardigheid des harten overkomen, ten tijde van Titus, zoon van Vespasianus, omtrent veertig jaren na de dood van Christus, toen werden deze joden en hun stad van alle kanten omsingeld, in welke omsingeling beiden zij en hun stad, tot hun verbazing, ellendig verwoest werden. God had hen met het zwaard, met honger, pestilentie en bloed bezocht, wegens hun woede tegen de Zoon Zijner liefde; en zo is de toorn hun overkomen tot de einde toe 1 Thess, 2: 16. Om nu hun oude en dwaze uitvlucht, die ze altijd tegen zulke voorzeggingen en aankondigingen van oordelen gereed hadden, voor te komen, stelt hun de Heere Jezus deze parabel of gelijkenis voor, in welke Hij hun nadrukkelijk aanwijst, dat hun geroep van des Heeren Tempel, van kinderen Abrahams en van de ware kerk Gods te zijn, hun in het minst niet te hulp zou komen, Alsof de Heere had willen zeggen gij denkt mogelijk, om U zelf tegen deze mijn voorzegging van uw gehele onvermijdelijke verwoesting te zullen beveiligen, door uw aandeef aan de uitwendige voorrechten, doch die allen zullen u begeven; want, een zeker man had een vijgenboom geplant in zijn wijngaard, en hij kwam en zocht vrucht daarop en vond ze niet. Dit is uw geval; het Joodse land is Gods wijngaard, dat weet ik, en ik weet ook dat gijlieden de vijgenbomen zijt; doch U ontbreekt de voornaamste zaak, te weten; de vrucht. Hij heeft zijn wijngaard met bomen beplant, in verwachting van vrucht. Overmits nu de vrucht onder ulieden niet gevonden wordt, de vrucht, zeg ik, om welke Hij in teerst dezen wijngaard heeft geplant; wat blijft er nu anders over, dan dat Hij in Zijne rechtvaardigheid beveelt om U uit te houwen, als zulken, die de aarde onnuttelijk beslaan, opdat Hij zichzelf een anderen wijngaard plant? En Hij zei tot de wijngaardenier: Zie ik kom nu drie jaren, zoekende vrucht op dezen vijgenboom, en vind ze niet, houw hem uit; waartoe beslaat hij onnuttelijk de aarde? Dit moet derhalve uw einde zijn, ofschoon gij in Gods hof geplant zijt; gij moet om de onvruchtbaarheid van uw hart en leven uitgehouwen, ontworteld en de wijngaard uitgeworpen worden. In de gelijkenissen moet men twee dingen aanmerken en onderzoeken, wanneer men dezelve leest.
Eerst. De leenspreuken die gebruikt worden; en
Ten tweede. De leringen of verborgenheden, die onder de leenspreuken begrepen zijn.
De leenspreuken in deze gelijkenis gebruikt, zijn, (1) Een zeker man (2) Een wijngaard (3) Een vijgenboom (4) Een wijngaardenier (5) Drie jaren (6) Omgravingen bemesting, enz.
De leringen of verborgenheden onder deze leenspreuken begrepen, zijn om aan te tonen, wat er van een onvruchtbare belijder worden zal; want
1. Door dien zeker man in de gelijkenis wordt verstaan, God, de Vader, Luc. 15: 11.
2. Door de wijngaard, Zijne kerk Jes. 5: 7
3. Door de vijgenboom, een belijder
4. Door de wijngaardenier, de Heere Jezus.
5. Door de onvruchtbaarheid van de vijgenboom, de onvruchtbaarheid van een belijder.
6. Door drie jaren, de lankmoedigheid van God, die Hij voor een tijd omtrent de onvruchtbare belijders oefent.
7. Door het geroep tot de wijngaardenier, om hem uit te houwen, het geroep van Gods rechtvaardigheid tegen de onvruchtbare belijders.
8. Door de voorbede van de wijngaardenier, wordt getoond hoe de Heere Jezus intreedt, en de bijl zijns Vaders aangrijpt, om de uitvoering, ten minste voor het tegenwoordige, te stuiten, omtrent de onvruchtbare vijgenboom.
9.Door de begeerte van de wijngaardenier, om te beproeven of hij de vijgenboom niet vruchtbaar kon maken, wordt aangetoond, hoe onwillig Hij is, dat een onvruchtbare vijgenboom onvruchtbaar blijven zou en verloren gaan.
10. Door zijn omgraving en bemesting wordt verstaan, Zijne gewilligheid om de onvruchtbare belijder evangelische hulpmiddelen toe te voegen, of hij mogelijk vruchtbaar worden mocht.
11. Door de onderstelling, indien de vijgenboom nog onvruchtbaar blijven mocht, wordt getoond, dat, wanneer Christus Jezus alles gedaan heeft, er dan nog enige belijders zullen zijn, die onvruchtbaar blijven, en
12. Door de bepaling op deze onderstelling om hem uit te houwen, wordt de zekere, onvermijdelijke en eeuwige verdoemenis van zulke belijders voorzegd.
Doch om deze gelijkenis bij stukken op te nemen, en om dezelve te behandelen, zullen wij al haar bijzondere delen, hoewel kortelijk, overwegen.
Een zeker man had een vijgenboom geplant in zijn wijngaard.
Deze man, zei ik, vertoont ons God de Vader onder welke gelijkenis Hij menigmaal in het Nieuwe Testament wordt voorgesteld. Merkt hieruit, dat het geen nieuwe zaak is, dat men in Gods kerk onvruchtbare bomen of belijders vindt; zoals men hier een boom, een onvruchtbare boom, een onvruchtbare vijgenboom in de wijngaard vindt. De vrucht wordt zo gemakkelijk niet voortgebracht, als men wel een belijdenis kan bekomen; het is gemakkelijk zichzelf te dekken met een fraaie vertoning in het vlees om het zo te noemen, en te zeggen, word warm en word verzadigd. Deze en andere dingen te doen is niet zwaar; maar om vruchtbaar te zijn, of om Godevruchten te dragen, dat doet iederen boom niet, ja zelf iederen vijgenboom niet, die geplant is in Gods wijngaard, De woorden Joh. 15: 2, Alle rank, die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg, bewijzen dezelfde zaak; daar zijn ranken in Christus, in Christus verborgen lichaam `t welk zijn kerk of wijngaard is, die geen vrucht dragen, en daarom is de hand Gods gereed om die weg te nemen. Waarom heb ik verwacht, dat hij goede druiven voortbrengen zou en hij heeft stinkende druiven voortgebracht? Jes. 5: 4, dat is, geen vrucht, die God aangenaam was. Zo ook Hos. 10: 1. Israël is een uitgeledigde wijnstok, hij brengt weder vrucht voor zich; maar niet voor de Heere, hij is zonder vrucht voor God. Dit alles, met veel meer dat daarbij gedaan kon worden, toont ons de waarheid van de' aanmerking, en dat de kerke Gods onnuttelijk beslagen kan worden met vruchteloze vijgenbomen, of met onvruchtbare belijders.
Hij (had een Vijgenboom).
Ofschoon er in Gods kerk onvruchtbare en dorre bomen, zijn, zo zijn ze echter voor het oog gelijk de andere bomen, namelijk een vijgenboom; geen eiken- noch wilgenboom, geen doorn noch braam, maar een vijgenboom. Ezech. 33: 31. En ze komen tot u gelijk het volk pleegt te komen enz. Jes. 58: 2-4. Hoewel zij Mij dagelijks zoeken, en een lust hebben aan de kennis mijner wegen, als een volk, dat gerechtigheid doet en het recht zijns Gods niet verlaat, vragen zij Mij naar de rechten der gerechtigheid, zij hebben een lust tot God te naderen, enz. en nochtans waren zij maar onvruchtbare en onnutte belijders. Judas was ook een uit de twaalf, een discipel, een Apostel, een prediker, een opziener, ja zulk een die door geen van de elf mistrouwd werd: maar die zij boven zichzelf verhieven, een iegelijk van hen uitroepende. ben ik het? Mare. 14: 19, niemand hunner, voor zo ver men leest, Judas verdenkende, Joh. 6: 70, nochtans was hij in Christus oog de onvruchtbare vijgenboom, een duivel en onvruchtbare belijder, Zo gingen ook de dwaze maagden uit met de anderen, hebbende lampen en licht, en waren ook gelijk de anderen ontwaakt; ja hadden ook de stoutheid om met de anderen op het geroep, dat ter middernacht geschiedde, uit te gaan de bruidegom tegemoet, menende zowel het aangezicht van Christus te kunnen zien en verdragen, wanneer Hij op de troon des gerichts gezeten was, als de anderen, en nochtans waren zij maar dwaze, onvruchtbare vijgenbomen, onvruchtbare belijders. Velen, zullen te dien dage zeggen: Heere, Heere, dit en dat hebben wij gedaan, en Lullen ook van vele wonderlijke werken praten, maar ziet, Hij vindt niets in hen, dan vruchten der ongerechtigheid; zij waren gehele dorre en onvruchtbare belijders, Math. 7: 22-23.
Hij had een vijgenboom (geplant)
Dit woord geplant, gaat ook ver; het onderstelt een, die genomen is uit zijn natuurlijken grond, of die weg genomen is uit de plaats, waarin hij te voren groeide; een, die geroepen is, en ontwaakt schijnt geweest te zijn, en dat nog niet alleen, maar die door een sterke hand uit de natuur in de genade, en van de zonde tot de Godzaligheid is overgebracht. Gij hebt een wijnstok uit Egypte overgebracht, hebt de Heidenen verdreven, en hebt denzelven geplant. Ps. 80: 9. Enige van de ranken dezes wijnstoks waren onvruchtbare belijders. Men moet dan vaststellen, dat dezen belijder, die ofschoon hij onvruchtbaar blijft, op het oog, en naar het oordeel der kerk, op de rechte manier daarin gebracht is; te weten: door een belijdenis des geloofs, der zonden, en een vertoning van bekering en wedergeboorte:; dus sluipen de valse broeders onverhoeds in. Al deze dingen geeft het woord geplant, te kennen; ja nog meer, dat de kerk met hen voldaan is, en bewilligt, dat zij in de hof zullen blijven, hen houdende voor oprecht, gelijk de anderen. Doch voor God zijn ze genadeloze, dorre en onvruchtbare belijders. Het is derhalve wat anders. in de kerk te zijn, en wat anders, van de kerk te wezen en tot dat koningrijk te behoren, dat voor de heiligen, die dat in waarheid zijn, bewaard is. Of anders, zal hij geplant zijnde, gedijen? zal hij niet, als de Oostenwind hem aanroert, gans verdrogen; op de bedden van zijn gewas zal hij verdrogen.Ezech. 17:10
Hij had een vijgenboom geplant (in zijn wijngaard) In zijn wijngaard. Geveinsden zijn niet bevreesd om voor God te komen in Sion. Deze woorden geven ons een vreemd soort van stoutheid en verharde onbevreesdheid te kennen; want welke vermetelheid kan er hoger zijn, en welke onderneming roekelozer, dan dat een onbegenadigd mens, die de ware kennis Gods mist, zichzelf in zulk een staat indringt in de kerk Gods? Of dat hij belijdenis doet van de naam Gods, en begeren zou, dat die naam over hem aangeroepen wordt? Want die een belijdenis heeft afgelegd van Jezus Christus, heeft als het ware de naam Gods aangedaan, en wordt nu genoemd en gehouden (hoe onvruchtbaar hij ook voor God en voor de mensen is) voor zulk een, die met God te doen heeft, voor een, die van God erkend wordt, en voor wien Hij instaan zal. Deze, zeg ik, geeft dit door zijn belijdenis aan allen, die hem als zulk een belijder kennen, openlijk te kennen. Mensen, die slechts in de natuurstaat zijn, ik meen zulken, die de duivelskunst van geveinsdheid niet geleerd hebben, zijn bevreesd om dit te doen. En van de anderen durfde niemand zich bij hen voegen, maar het volk hield ze in grootachting. Hand. 5: 13. Het is ook. waarlijk tot groot ongenoegen van God, en daarom zegt Hij: O Jeruzalem, gij heilige stad, in u zal voortaan geen onbesnedene meer komen Jes. 52: .l. En Cap. 1: 12 zegt Hij: Wanneer gijlieden voor mijn Aangezicht komt verschijnen, wie heeft zulks van uwe hand geeist, dat gij Mijne voorhoven betreden zoudt? Zij hebben derhalve van niemand deze stoutheid in deze zichtbare wereld geleerd; zij hebben het alleen van de Satan, want Hij alleen met deze zijne discipelen verstouten zich, om zich te stellen in de kerk voor God. Het onkruid, zijn de kinderen des bozen. Math. 13: 38 Het onkruid, dat zijn de geveinsden, die de kinderen des satans, en het adderen-gebroedsel zijn, kan de helse verdoemenis niet ontvlieden.
Hij (had) een vijgenboom geplant in zijn wijngaard.
Hij zegt niet: Hij plantte een vijgenboom; maar daar was, hij -had, of hij vond een vijgenboom daarin geplant. De grote God wil de onvruchtbare vijgenboom, of belijder niet voor Zijn werk erkennen, of als een boom, dien Hij daarin gebracht zou hebben; alleen zegt de tekst, dat Hij er een in had. Dit komt veel overeen met hetgeen men leest Math. 15: 13. Alle plant, die mijn hemelse Vader niet geplant heeft, zal uitgeroeid worden. Hier zijn weer planten in Zijn wijngaard, die God niet erkennen zal van Zijn planting te zijn. Ook schijnt dit te kennen te geven, dat er veel zulke planten zijn in Zijn wijngaard. Alle planten, of al zulke planten of hei lijders, die zich in de vergadering der heiligen, of in de belijdenis van hun godsdienst hebben ingedrongen,. zonder God en Zijn genade, zullen uitgeroeid worden. Zie ook Math. 22: 11. En als de koning ingegaan was om de aanzittende gasten te overzien, zag hij aldaar een mens, niet bekleed met een bruiloftskleed, en zei tot hem. Vriend1 hoe zijt gij hier ingekomen geen bruiloftskleed aanhebbende? Hier is er een, die zo listig en boos is, dat hij af de gasten bedriegt, hij kwam en bleef in de kerk, tot dat de koning zelf kwam om de aanzittende gasten te overzien. Maar zijn loosheid bracht hem geen voordeel aan. zij kon de ogen van de koning niet verblinden, noch het oordeel veranderen van de rechtvaardige. Vriend, hoe zijt gij hier ingekomen? Dit moest hem eindelijk verstommen; de koning ontdekte hem in de tegenwoordigheid van al de gasten, zodat hij openlijk verworpen werd. Hoe zijt gij hier ingekomen? mijn Vader heeft u hier niet gebracht; Ik heb u hier niet gebracht en ook mijn Geest niet; gij zijt geen plant van mijn hemelsen Vader, hoe zijt gij dan hier ingekomen? Die niet ingaat door de deur in de stal der schapen, maar van elders inklimt is een dief en moordenaar. Joh. 10: 1. Deze tekst is ook duidelijk, en ten volle tot ons oogmerk dienstig; want deze is door de deur niet ingegaan, en nochtans is hij in de kerk, hij is er door de vensters ingeklommen en ingebroken, hij heeft enige kennis en licht van de heerlijkheid des evangeliums onzes Heeren Jezus Christus in zijn hoofd ontvangen, en zo heeft deze stoute ellendeling zich vermetel ingedrongen onder de kinderen. Doch hoe wordt die nu opgenomen, wat zegt de koning van dit mens? Dezen, zegt Hij, is een dief en moordenaar. Hier zien wij dan ook, dat zij niet allen voor Gods planting erkend worden, die in zijn kerk weten te komen of tot de belijdenis van Zijn Naam.
Hij had een vijgenboom in Zijn hof, hij had er een zonder bruiloftskleed aan zijn bruiloft. Hij had een dief in zijn huis. Deze zijn van elders ingeklommen. Daar zijn in plaats van door de deur in te gaan verscheidene wegen om in de kerk Gods en tot een belijdenis van Zijn Naam te komen; als:
1. Daar is een weg van liegen en veinzerij; door deze opening kwamen de Gibeonieten in Jos, 9: 3-4 enz.
2. Somtijds wordt er valsheid en ontrouw gepleegd door de opzieners, ter oorzaak van hun vleselijke vrienden, of dergelijken: door dit gat kroop Tobia, die vijand van God in. Neh. 13: 4-6 .
3. Daar is somtijds een groot verzuim en al te weinig omzichtigheid in de ganse kerk; en langs dezen weg werden de onbesnedenen ingelaten. Ezech. 44: 7-9 '
4. Somtijds wederom, laat de kerk nog zo omzichtig zijn, ontvangen sommigen nochtans zo veel hulp van de duivel, dat zij allen bedriegen, en zo insluipen. Deze zijn van dat slag van dieven, waarover Paulus klaagt, ingekropen valse broeders van terzijde ingekomen. Gal. 2: 3-4 En van wie Judas ook uitroept, wanneer hij zeg!: daar zijn sommige mensen ingeslopen Judas v. 4. ingeslopen, hoe? waren zij dan zo nederig? Zij hadden een eigenwillige nederigheid, in het lichaam niet te sparen, doch die was niet van enige waarde. Col. 2: 23. 0! Hoe zelfverloochenend schijnen sommigen van deze sluipende of kruipende dingen niet, welke nochtans (wanneer men die kent) voor een gruwel in Israël moeten gehouden worden. Lev. 11: 43-44. Doch in een groot huis, zegt de Apostel, zijn niet alleen gouden en zilveren vaten, maar ook houten en aarden vaten; en sommigen ter eer, maar sommigen ter oneer. 2 Tim. 2: 20. In welke woorden de apostel het voor toegestaan schijnt te houden, dat, gelijk er altijd geweest zijn, er ook altijd zulke onvruchtbare vijgenbomen of vruchteloze belijders zijn zullen in Gods huis, zelf dan wanneer alle mensen gedaan zullen hebben wat zij kunnen; even gelijk er in een groot huis sommige vaten zijn ter oneer, zowel als er anderen zijn ter eer; zowel houten en. aarden, als gouden en zilveren vaten, dus moeten er houten belijders zijn in de hof Gods, aardse belijders in Zijn wijngaard. Doch mij dunkt, dat het woord: sommigen ter oneer, het bijtend woord is. Hetgeen men Rom. 11: 21-22 van het vat ter oneer leest, is vreselijk; maar dit schijnt dat te boven te gaan, dat spreekt maar van verworpenen in `t algemeen, maar dit van de zodanigen in het bijzonder. Rom. 9 spreekt van hun verharding in de gewonen weg; maar hier, dat zij toegelaten moeten worden om in de kerk' in te sluipen, en om zichzelf .aldaar te bereiden voor hun eigen plaats. Hand. 1: 25; De plaats die voor dit soort van volk alleen bereid is; gelijk de Heere Jezus eens tot de Farizeeën zei, dezen zullen zwaarder oordeel ontvangen Luc. 20: 47. Onvruchtbare vijgenboom, vruchtelozen belijder, hoort gij al deze dingen wel? Hebt gij opgemerkt, dat dezen vijgenboom van God niet als de Zijne erkend wordt, maar geloochend wordt van Zijn planting te zijn, en dat -Hij hem niet gebracht heelt tot zijn bruiloft? Ziet gij niet dat ge een dief en moordenaar genoemd wordt, die of over de muur geklommen, of door enig andere plaats zijt ingekropen, zonder door de deur in te gaan? Hoort gij niet, dat er in Gods huis houten en aarden belijders zullen zijn, en dat er geen andere plaats is om dezulken voor de hel te bereiden, dan het huis der kerk, of de wijngaard van God? Onvruchtbare vijgenboom Onvruchtbare Christen! Moeten U de oren hier niet van tintelen?
(En hij kwam en zocht vrucht) daarop.
Wanneer iemand een belijdenis bekomen en zich in de kerk of het huis Gods ingedrongen heeft, zo is de vraag nu niet meer, heeft hij leven? heeft hij rechte grondbeginsels? Maar heeft hij vrucht? Hij kwam en zocht vrucht daarop, Het scheelt nu niet of God, of de duivel, of uw eigen hoogmoedig hart u hiertoe gebracht heeft; de vraag is maar, hebt gij vrucht? Brengt gij God vruchten voort? Een iegelijk, die de naam van Christus noemt, sta af van ongerechtigheid. 2 Tim. 2: 19. De apostel zegt niet, een iegelijk die genade heeft, of een iegelijk die de geest Gods heeft; maar een iegelijk die de naam van Christus noemt sta af van ongerechtigheid. Wat hebben de mensen met de godsdienst te doen? Wat noemen zij zich naar de naam van Christus Jezus, indien zij de genade Gods niet hebben, of zo zij de Geest van Christus missen? God verwacht vrucht van hen, wat doen zij in de wijngaard. Zij moeten daarin werken, of zij moeten er uit. Math. 21: 28. Zoon ga heen, werk heden in Mijn wijngaard, Derhalve zal het gemis van de genade of van de Geest Gods niet verhinderen om vrucht te zoeken. En hij kwam en zocht vrucht daarop. De Heere zoekt datgene, dat zulk een schijnt te hebben: want elk mens, die in Gods huis en wijngaard is, belooft zichzelf, hij belijdt aan anderen, en hij wil, dat alle mensen het voor toegestaan zullen houden, dat er in hem een hemels grondbeginsel is; waarom zou God dan geen vrucht komen zoeken.
Aangaande dezulken dan, die de naam van Christenen, die de Heere vreezen, behouden willen, en nochtans geen consciëntie maken om Hem vruchten voort te brengen, tot dezulken zegt God: gaat henen, dient een ieder zijn drekgoden, ook hierna, dewijl gijlieden naar mij niet hoort, enz. Ezech. 20: 39. Onvruchtbare vijgenboom, hoort gij wel? God verwacht en roept om vrucht; ja God zal eerlang op dezen onvruchtbare vijgenboom dezelve komen zoeken. Onvruchtbare vijgenboom! gij moet of vrucht dragen, of uit de wijngaard gaan, en ook dan zal uw geval onuitsprekelijk rampzalig zijn; ja laat mij er bijvoegen, indien gij geen vrucht wilt dragen, noch uit de wijngaard gaan, dan zal God zijn naam uit uw mond nemen. Overmits Hij gezegd heeft: Zie Ik zweer bij mijn groten Naam, zo mijn Naam met een mond van enigen man van Juda meer zal genoemd worden Jer. 44: 26. Hij wil vrucht hebben. En ik zeg verder: zo gij geen van beiden doen wilt, dat God nochtans in Zijn rechtvaardigheid om vrucht zal komen; en dat het tevergeefs zal zijn te denken, dat dit hardheid is; want Hij zal maaien waar Hij niet gezaaid, en van daar vergaderen waar Hij niet gestrooid heeft. Math. 25: 24-26. Hoort gij dit wel onvruchtbare vijgenboom? En dat of ik genade heb of niet? Ja, omdat gij een belijdenis hebt.
En hij kwam en zocht vrucht (daarop)
De kerk en een belijdenis zijn geen plaatsen, waar de werkers der ongerechtigheid zichzelf en hun zonden mogen verbergen voor God. Sommigen van ouds meenden omdat zij roepen konden: des Heeren tempel, des Heeren tempel, des Heeren tempel zijn deze, zij daarom vrijheid hadden om hun gruwelen te doen: even zo als sommigen in onze dagen hun gruwelen bedrijven. Want wie, (zeggen zij) hebben anders recht op de schepselen, indien het de Christenen indien het de belijders en kerkleden niet zijn? En op deze onderstelling geven zij aan hun lusten, en genegenheden van hoogmoed, eerzucht, gulzigheid. en dergelijke de vollen teugel, zich weidende zonder vrees; Judas v. 12, en zich besmettend met de begeerlijkheid opwekkende mode van de tijd; zoals te gaan met opgestoken halfnaakte boezems, gekrulde of gefriseerde voorkuiven, met dartele gebaren, in prachtige kleren, met goud en parels kostelijk versierd. Ik wil hier nu geen onderzoek doen naar hun leven naar hun gedrag in hun huizen, in hun hoeken en verborgen holen; doch het is zeker, dat de mensen die zo gezind zijn, hebbende zulke grondbeginsels en zo geneigd, maar ledige takken hebben, takken, die de vrucht missen die God verwacht, en die Hij zal komen zoeken. Onvruchtbare vijgenboom, gij hebt door uwe belijdenis, noch door de Heere des wijngaards vrijheid om deze druiven van Gomorra te mogen dragen; ook zal de wijngaard, al zijt gij onder de bomen van denzelve ingedrongen, u niet kunnen verbergen voor de ogen Gods, Velen gebruiken de godsdienst als een dekmantel en Christus als een stegelreep om door die middelen zichzelf en hun goddeloosheden te verbergen voor de mensen. Maar God ziet hun hart, Zijn werk is op hun hielen, en Hij let op al hun gangen; en wanneer dan hun ongerechtigheid, die te haten is, ontdekt wordt, zo zal Hij hen slaan met verharding des harten en hen ZO geheel verlaten, of Hij zal hen opwekken om vruchten voort te brengen.
Het is vrucht waarnaar Hij ziet, die Hij zoekt en die Hij verwacht, Onvruchtbare vijgenboom Weet gij dat wel? Maar hoe! Zult gij dan in Gods tegenwoordigheid komen om te zondigen? Zult gij daar komen om de zonden te verbergen? Helaas, mens 1 de kerk is Gods hof, en Christus Jezus is de Apostel en Hogepriester onzer belijdenis, Hebr. 3: 1 Hoe! zult gij in het huis komen, dat naar Zijn naam genoemd is? In de plaats des tabernakels Zijner eer Ps. 26: 8 daar Zijn ogen en hart `t allen dagen zijn? 1 Kon. 9: 2. Hoe, zult ge daar komen om te zondigen, om dezelve te verbergen. en te bemantelen? Zijn scheuten zijn een paradijs van granaatappelen, met allerlei edele vruchten enz. Hoogl. 4: 13-15. en iedere keer dat Hij in Zijn hof gaat, is om te zien naar de groene vruchten der vallei om te zien of de wijnstok bloeit, en de granaatappelen uitbotten Hoogl. 6: ll. Ja Hij kwam en zocht vrucht op dezen vijgenboom. De kerk is de plaats van Gods verlustiging, daar begeert Hij altijd dag en nacht te zijn, daar is Hij om vrucht te zoeken, om vrucht te zoeken van allen en iegelijken boom, die in de hof staat. Wees derhalve verzekerd, 0! gij onvruchtbare boom, dat uwe wegen noodzakelijk naakt en geopend moeten zijn voor de ogen des Heeren. Een zwart schaap is spoedig gezien, ofschoon het in gezelschap van veel anderen mag zijn het wordt met de eersten oogopslag gezien; het wordt door zijn onderscheiden kleur verraden. Ik zeg derhalve dat de kerk en een belijdenis geen plaatsen zijn, waar de werkers der ongerechtigheid zich mogen of kunnen verbergen voor God, die vrucht komt zoeken; Mijn wijngaard, dien ik heb, zegt Hij, is voor mijn aangezicht, Hoogl. 8: 12.
En hij kwam en zocht vrucht daarop (en vond ze niet)
Onvruchtbare vijgenboom, hoort toch! dat gedurig geen vrucht dragen, is een schrikkelijk teken, dat gij een vreselijk einde hebben zult, gelijk het slot van deze parabel aantoont. En vond ze niet. Hij vond er geheel geen, dat is, die God aanstond; want als er gezegd wordt; Hij kwam en zocht vrucht daarop, dan worden er zulke vrucht gemeend, die God behaaglijk is. Hebr. 11: 6, en die bekwaam is voor Hem, Hebr. 6: 7. Vruchten, die goed en aangenaam zijn. Helaas het is niet elke vrucht die hier zal gelden, kwade vruchten worden voor geen vrucht gerekend. Alle boom dan, die geen goede vrucht voortbrengt, wordt uitgehouwen en in het vuur geworpen. Math. 3: 10. Er zijn verscheiden vruchten die niet goed zijn, als:
1. Er is een vrucht onder de belijders, die verdort, en nooit tot rijpheid komt. Een vrucht, die in het opgroeien geslagen wordt en niet tot rijpheid komt, wordt voor geen vrucht gerekend. Deze vrucht vindt men bij zulke belijders, die veel schone beginsels of bloesems hebben; die veel schone pogingen naar de bekering en verbetering des levens hebben, die beginnen te bidden, voornemens nemen en hun zonden af te breken door gerechtigheid te doen; maar daar blijven ze staan, en brengen zo geen vruchten voort tot volkomenheid. Derzulken vrucht is verdord, geslagen en verrimpeld, en is inderdaad geen vrucht.
2. Daar is een schielijk oplopende vrucht gelijk het gras op de daken, Ps. 129: 6, of dat, hetwelk opschiet op een vuilnishoop, hetwelk zeer snel en geweldig opschiet, met hoge halmen en groot vertoon; maar dat echter tenslotte ledig van pit of kern bevonden wordt. Deze vrucht wordt gevonden bij zulke belijders, die zo schielijk ontwaakt, overtuigd en bewogen zijn over hun staat, dat zij de gehele familie, het schip of de plaats waar zij wonen, in rep en roer brengen. Voor een tijd roepen zij zeer klaaglijk, hevig en jammerlijk; en nochtans is dit alles maar een vlaag, een benauwdheid en strijd, zij brengen geen vrucht; voort met lijdzaamheid. Deze zijn die vroegrijpe vruchten, welke als een afvallende bloem zal zijn Jes. 28: 4.
3. Er is een vrucht, die boos en lelijk van smaak is Jer. 24: 2, hoe lang -deze ook groeien mag, de wortel is verdroogd, en kan geen voldoende sap toebrengen aan de takken om vrucht rijp te maken. Dit is de vrucht van zulke belijders, wier harten vervreemd zijn van gemeenschap met de heiligen, wiervrucht van hen zelf groeit en opwast, van hun bekwaamheden, gaven, kracht en verstand, natuurlijke of zedelijke grondbeginsels en dergelijke. Deze, ofschoon zij vrucht dragen, worden nochtans ledige wijnstokken genoemd, zulken, die Gode geen vruchten dragen. Efraim is verslagen, hun wortel is verdord, zij zullen geen vrucht voortbrengen; ja ofschoon zij genereerden, zo zal ik toch de gewenste vruchten huns buiks doden Hos. 9: 16.
4. Daar is een vrucht die stinkend is Jes. 5: 4. Waarom heb Ik verwacht dat hij goede vruchten voortbrengen zou, en hij heeft stinkende druiven voortgebracht? Merkt hier, dat gelijk er bomen en kruiden zijn, die goed en edel, ja die waarlijk bekwaam zijn voor de wijngaard; er ook zulke zijn, die hun gelijken, doch die echter wild zijn; Aken, die niet recht goed, maar onedel zijn. Er is een druif en een wilde of stinkende druif; een wijnstok en een wilde wijnstok; een roos en een kankerroos; bloemen en wilde bloemen; een appel en een wilde appel, die wij een haagappel noemen. De vrucht nu van deze wilde dingen; hoezeer die ook de kinderen behagen mag om mede te spelen, wordt echter van verstandige en bedaarde lieden zeer weinig of niet gewaardeerd. Er is ook in de wereld, een geslacht van belijders, die, niettegenstaande hun belijdenis, van nature wild zijn; ja van zulke belijders, die nooit van de wilden olijfboom afgesneden, en in de goeden olijfboom ingeënt zijn. Deze kunnen nu niet anders als wilde olijfbezieën voortbrengen, maar zij kunnen Gode geen vruchten dragen. Deze zijn als de zodanigen, die lichtvaardig een belijdenis aangenomen hebben, en in de kerk ingeslopen zijn zonder de wedergeboorte en een nieuwe natuur.
5. Eindelijk, er is ook een ontijdige vrucht. Gelijk een vijgenboom, die zijn onrijpe en ontijdige vijgen afwerpt. Openb. 6: 13. Vrucht, die uit de tijd is, en daarom Gode niet behaaglijk. Er zijn nu twee soorten van belijders, die onderworpen zijn om ontijdige vrucht voort te brengen. (a) Dezulken, die te vroeg vrucht voortbrengen; en (b) dezulken die te laat vrucht voortbrengen. a. Zij die te vroeg vrucht voortbrengen, zijn dezulken, die terstond het woord met vreugd ontvangen, en die aanstonds, eer zij wortelen schieten, opwaarts gaan; maar, geen wortel hebbende, zo worden zij, wanneer de zon opgaat, aangeslagen, en sterven zo ellendig zonder vrucht. Deze belijders zijn van die lichtvaardige en onbezonnen mensen, die denken dat niet dan vrede het Evangelie vergezellen zal; en die daarom terstond verheugd zijn over tijding, zonder enig kwaad te voorzien; waarom zij dan wanneer het kwaad komt, en ontwapend zijnde, en dus ook buiten staat om te kunnen staan, versterven en verdorren, en geen vrucht voortbrengen. Math, 13: 20-21 Maar die in steenachtige plaatsen bezaaid is, deze is degene, die het woord hoort, en dat terstond met vreugd ontvangt. Doch hij heeft geen wortel in zichzelf, maar is voor een tijd, en als verdrukking of vervolging komt om des woords wil, zo wordt hij terstond geërgerd. Er wordt ook Jes. 28: 4, gesproken van de afvallende bloem des heerlijken sieraads, die zijn zal gelijk een vroegrijpe vrucht voor de zomer. Deze is een ontijdige vrucht. b. Dezulken brengen ook ontijdige vrucht voort, die te laat komen, en die wachten totdat de tijd voorbij is, God wil zijn vrucht hebben op zijn tijd; Hij wil ze van zulke landlieden ontvangen, die hem de vrucht op hun tijden zullen geven; Math. 21: al. Het missen van de tijd is zeer gevaarlijk; alsook het wachten totdat de deur gesloten is Math. 25: 10-11. Wen komen niet voor dat de vloed van Gods toorn zo hoog gerezen is, dat dezelve voor hen te diep is om er door te waden; Ja een overloop van grote wateren zal hem niet aanraken Ps. 32: 6. Ezau's daarna is vreselijk; want gij weet, dat hij ook daarna .de zegening willende beërven, verworpen werd, want hij vond geen plaats van berouw, hoewel hij die met tranen zocht, Hebr. 12: 15, Zo brachten ook de kinderen Israëls Code de vruchten der gehoorzaamheid te laat toe; hun ziet hier zijn wij (Num. 14: 40-41) kwam te laat, alsook hun "wij zullen optrekken£, want de Heere had te voren gezworen, dat zij het land niet zouden zien.
Deze allen brengen ontijdig vrucht voort, Math. 25: 10 en 27: 3, Hebr. 12: 17, Luc. 13: 25-27. Het is het jammerlijk ongeluk van een verworpene, om alle dingen te laat te doen; om te laat gevoelig van zijn gebrek o gemis van genade te worden, om te laat bedroefd te worden over zijn zonden; hij zoekt de bekering te laat de genade en de heerlijkheid te laat. Dus ziet gij (1) dat de vrucht, die geslagen wordt in het opwassen, die verdort en niet tot rijpheid komt, geen vrucht is. (2) Dat de vrucht, die schielijk opschiet, gelijk het gras, of het koren op de daken, ook verdort eer het opwast, en dus geen vrucht is. (3) Dat de vrucht, die boos en lelijk van smaak is, geen vrucht is. (4) Dat de vrucht, die wild of stinkend is, geen vrucht is. (5) Dat de vrucht, die ontijdig is, die te vroeg of te laat, en niet op haar tijd komt, geen vrucht is.
En hij kwam en zocht vrucht daarop, en vond ze niet
Er was niets dat de Heere voldoen kan, dan vrucht Math.21: 34. Toen nu de tijd der vruchten genaakte, zond Hij zijn dienstknechten tot de landlieden, om zijn vruchten te ontvangen. Vraagt men nu: Welke vrucht verwacht God? Ik antwoord: de Heere verwacht goede vrucht. Iedere boom die geen goede vrucht voortbrengt, wordt uitgehouwen en in het vuur geworpen. Math. 7: 19. Eer nu de vrucht goed kan zijn, moet eerst de boom goed wezen, want goede vrucht maakt geen goeden boom; maar iedere goeden boom brengt voort goede vruchten. Leest men ook een druif van doornen, of vijgen van distelen? Math. 7: 16-17. Een mens moet eerst goed zijn, of hij kan geen goede vruchten voortbrengen; hem moet eerst de gerechtigheid toegerekend worden, opdat hij voor God als verlost moge staan van de vloek Zijner wet; Hij moet een beginsel van gerechtigheid in zijn ziel ingestort hebben, of hoe zou hij anders goede vruchten voort kunnen brengen? En hierom is het dat de vruchten van een christen genoemd worden: de vruchten des Geestes Gal. 5: 22, alsook vruchten der gerechtigheid, die door Jezus Christus zijn tot heerlijkheid en prijs Gods. Fil. 1: 11. Worden zij vruchten des Geestes genoemd, dan moet er de Geest eerst zijn; en wanneer ze vruchten der gerechtigheid worden genoemd, dan moet er eerst de gerechtigheid zijn. Doch ik zal enige dingen meer in het bijzonder noemen.
Eerst. God verwacht vrucht, die de bekering waardig is, en die aan dezelve beantwoordt, omdat gij de bekering veinst te hebben. Elk mens, die een, belijdenis heeft, en zich in de wijngaard ingedrongen heeft, geeft de bekering voor; en daarom verwacht God ook dat de vruchten der bekering met dezelve vergezeld zullen gaan, Math. 3: 8. Brengt dan vruchten voert der bekering waardig, of die met uwe belijdenis van de leer der bekering overeenkomen. Onvruchtbare vijgenboom, overmits gij een belijder zijt, en in de wijngaard zijt gekomen, zo staat gij voor de Heere als een van de bomen van de hof; en daarom verwacht Hij ook vrucht van u, zowel als van de andere bomen des wijngaards; en wel zulke vruchten, die u doen kennen, dat gij in hart en leven zulk een zijt die een oprechte belijdenis gedaan hebt van de bekering. Door uwe belijdenis hebt gij gezegd: ik ben gevoelig over het kwaad der zonde. Leef dan zulk een leven, dat duidelijk bewijst dat gij gevoelig zijt over het kwaad der zonde.
Door uw belijdenis hebt gij gezegd: Ik ben bedroefd over mijn zonden. Leef dan zulk een leven, dat deze droefheid uitdrukt. Gij hebt door uw belijdenis gezegd: Ik ben bekommerd en beschaamd vanwege mijn zonden. PS. 38: 19. Leef dan zulk een leven dat het gezien wordt, dat gij bekommerd en beschaamd zijt vanwege uw zonden Jer. 30: 19. Door uw belijdenis hebt gij betuigd en gezegd: Ik heb mij bekeerd en ben een vijand geworden van allen schijn des kwaads: 1 Thess. 5: 22 Maar helaas bewijst uw leven en verkering wel dat gij zulk een zijt? Zie dan toe, onvruchtbare vijgenboom, dat UW leven uw belijdenis niet logenstraft. Ja, ik zeg nog eens, zie toch toe, want God zal eens zelf komen om vrucht te zoeken. En hij kwam en zocht vrucht. Er zijn sommige belijders, die slechts voor de mensen heiligen zijn, wanneer zij buitenshuis zijn, maar die binnenshuis .duivels en adders zijn. Heiligen door belijdenis, maar duivels in de praktijk; zij zijn heiligen in hun woorden, maar zondaars in hun hart en leven. Dezen mogen nu de bekering belijden, maar zij missen de vruchten die dezelve waardig zijn. Kan het wel gedacht worden, onvruchtbare vijgenboom, dat zij die zich blanketten, ooit berouw gehad hebben van hun hoogmoed? Dat zij die de wereld najagen, berouw hebben van hun gierigheid? Of dat zij, die met dartele ogen wandelen ooit berouw gehad hebben over hun vleselijke lusten? Waar is de vrucht onvruchtbare vijgenboom, van deze hun bekering of berouw? Ja, tonen zij niet veeleer, dat zij berouw hebben van hun belijdenis? Immers schijnen hun vruchten, zulks uit te wijzen. Hun hoogmoed toont dat zij berouw hebben van hun nederigheid: hun gierigheid toont, dat zij berouw hebben, en vermoeid zijn van op de Heere te vertrouwen; en tonen ook uw dartele daden niet, dat gij van de kuisheid een afkeer hebt? Waar is dan uw vrucht, onvruchtbare vijgenboom? De bekering is niet alleen een berouw en schaamte over de zonden, maar een keren van de zonde tot God; zij wordt Hebr. 6: 1 genoemd, een bekering van de dode werken. Hebt gij die droefheid, die naar God is die een onberouwlijke bekering tot zaligheid werkt? Waarin toont gij dan uw naarstigheid, uw verantwoording, uw onlust tegen de zonden, uw vrees van te overtreden of te misdoen, uw verlangen om voor God te wandelen, uw ijver voor Zijn naam en heerlijkheid in de wereld, en wat wraak hebt ge in uw hart tegen elke gedachte van ongehoorzaamheid? 2 Cor. 7:1. Waar is, zeg ik, de vrucht van de bekering? Waar is uw waken, uw vasten en bidden tegen de overblijfsels der verdorvenheid? Waar is uw zelfverfoeiing, uw schaamte voor God, wegens de zonden, die nog overig zijn? Waar is uw teerheid voor Gods naam, en voor Zijne wegen? Waar is uw zelfverloochening en vergenoeging? Hoe toont gij voor de mensen de waarheid van uw bekering tot God? Hebt gij de bedekselen der schande verworpen, niet wandelend in arglistigheid? En maakt gij uzelf aangenaam bij alle consciënties der mensen, in de tegenwoordigheid Gods? 2 Cor. 4: 2.
Ten tweede, God verwacht vruchten, die overeenkomen met dat geloof, waarvan gij belijdenis doet. Een belijder, die in Gods wijngaard gekomen is, geeft voor, dat hij het allerheiligst geloof, het geloof der uitverkorenen Gods heeft. Maar helaas! onvruchtbare vijgenboom, waar zijn uwe vruchten? Paulus dankte God door Jezus Christus over al de Romeinen, dat hun geloof verkondigd werd in de gehele wereld, Rom. 1: 8. Als ook: Omdat het geloof der Thessalonicensen zeer wies 2 Thess 1: 3. Gij belijdt te geloven, een deel te hebben in een andere wereld; hebt gij deze wereld dan verlaten, onvruchtbare vijgenboom? Gij belijdt in Christus te geloven; is Hij dan de blijdschap en het leven uwer ziel?
Ja wat gelijkvormigheid hebt gij dan aan Zijn smart en lijden? Wat overeenkomst heeft Zijn roeping en tranen, Zijn bloeden en sterven in u gewrocht? Draagt g!j de doding van de Heere Jezus in het lichaam? En is het leven van Christus in uw sterfelijk vlees geopenbaard? Onvruchtbare vijgenboom l toon mij uw geloof uit uwe werken Jac. 2: 18. Bewijs uit uw goeden wandel uwe werken in zachtmoedige wijsheid Jac. 3: 13. Wat vrucht hebt gij, onvruchtbare vijgenboom? Welke maat van heiligheid hebt gij? Want het geloof reinigt het hart, Hand. 15: 9. Welke liefde tot de Heere Jezus hebt gij? Want het geloof is door de liefde werkende Gal. 15: 6.
Ten derde. God verwacht vruchten naar de tijden der genade, waaronder gij zijt, en naar de regen die op u valt. Mogelijk zijt gij geplant in een goede landouw, bij grote wateren, opdat gij takken maken en ook vruchten dragen zoudt; en opdat gij tot een heerlijken, wijnstok worden mocht. Zal Hij dan geen vrucht komen zoeken? Ja, vrucht die met de middelen die aan u besteed zijn, overeen komt? Onvruchtbare vijgenboom! God verwacht vrucht van u, en Hij zal die ook moeten vinden, indien Hij u ooit zal zegenen; want de aarde, die de, regen, menigmaal op haar komend, indrinkt, en bekwaam kruid voortbrengt voor degenen, door welke zij ook gebouwd wordt, die ontvangt zegen van God. Maar die doornen en distels draagt, die is verwerpelijk en nabij de vervloeking, welker einde is tot verbranding. Hebr. 6: 78, Onvruchtbare ziel! Hoe menige slagregen der genade, en bedauwing des hemels hebt gij niet genoten? Hoe dikwijls hebben niet de zilveren stromen van de stad Gods voorbij uwe wortels gelopen, om u vruchten te doen dragen? De plasregens, stromen en druppels op uw takken gevallen zijn, zullen allen van u gevorderd worden, en zullen die dan niet tegen u getuigen, dat gij met recht behoort verbrand te worden? 0! onvruchtbare belijder! de God des hemels verwacht zulke vruchten van u, als mei uw belijdenis van het Evangelie overeenkomen, het Evangelie behelst in zich de vergeving der zonden, het Koningrijk der hemelen en het eeuwige leven; doch wat heeft uw belijdenis van het geloof dezer dingen in uw hart en leven voortgebracht? Hebt gii uzelf aan de Heere overgegeven? Durft gij alles wat gij hebt, voor Zijn naam in deze wereld overgeven? Wandelt gij als een die duur gekocht is namelijk met de prijs van Christus dierbaar bloed?
Ten vierde. God verwacht zulke vruchten, die dienstig en bekwaam zijn voor Hem; vruchten die tot heerlijkheid zijn van Zijn naam, Gods bomen zijn bomen der gerechtigheid, een planting des. Heeren, opdat Hij verheerlijkt worde. Jes. 61: 3. En daarom moeten het vruchten zijn, die in de hemel smaken, ja het moet een overvloed van zulke vruchten zijn; want hierin zegt Christus, is mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt. Joh 15: 8. Vruchten van allerlei soort, oude en nieuwe; want de vrucht des Geestes is in alle goedigheid, rechtvaardigheid en waarheid.. Efeze 5: 9. Vruchten voor de wereld, vruchten voor de heiligen, vruchten voor God en vruchten voor de engelen. 0! Mijn broeders, hoedanigen behoorden wij niet te zijn, die met onze hand geschreven hebben: wij zijn des Heeren, en ons genoemd hebben met de naam Jacobs? Deze zal zeggen ik ben des Heeren, en die zal zich noemen met de naam Jacobs, en gene zal met zijn hand schrijven: ik ben des Heeren, en zich toenoemen met de naam Israëls Jes. 44: 5. Onvruchtbare vijgenboom! Hebt gij met uw hand geschreven des Heeren te zijn? Hebt gij u genoemd met de naam Jacobs, en toegenaamd met de naam Israëls? Dit alles wendt gij voor, die in de wijngaard gekomen zijt, en die geplaatst zijt onder de bomen van de hof Gods; en daarom verwacht God zulke vruchten, als voor Hem bekwaam, en Zijn naam waardig zijn; gelijk de apostel vermaant, wandel waardig de Heere, Fill. 1: 11, dat is; zodanig, dat wij overal tonen, dat Zijn tegenwoordigheid bij ons is; Zijn vrees in ons en dat Zijn majesteit en gezag op onze daden liggen. Vruchten die Hem waardig zijn, is zulk een afhanging van Hem, zulk een vertrouwen op Zijn woord, zulk een voldoening in Zijn tegenwoordigheid, zulk een toebetrouwen van al zijn belangen aan Hem, en zulk een vermaak in de genieting van Hem, hetgeen klaar bewijst, dat Zijn vrees in mijn hart is, dat mijn ziel opgenomen is in de dingen van God, en dat mijn lichaam en ziel, mijn uiterlijken staat en alles van Zijn schikking afhangen. Vruchten die Hem waardig zijn, is Hem te danken door Christus Jezus, voor Zijn dierbaar Woord; voor Zijn vrije genade, voor de openbaring van zichzelf in Christus Jezus aan de ziel, en een verlangen naar een andere wereld. De vruchten, die Hem waardig zijn, is milddadigheid aan de arme heiligen, en aan de arme wereld; een leven dat in woorden en in daden voorbeeldig is; een lijdzaam en stil verdragen van alle dingen, die de Heere voor mij heeft vastgesteld, totdat ik de gehelen wil van God gedaan en geleden zal hebben. En dat in de goede aarde valt, zijn dezen, die het woord gehoord hebbende, hetzelve in een eerlijken goed hart bewaren, en in volstandigheid vruchten voortbrengen. Luc. 8: 15. Dit is goede vruchten dragen, dat wij onze vrucht hebben tot heiligmaking, en het einde het eeuwige leven. Rom. 6: 22 en cap. 14: 8.
Ten vijfden. God verwacht vruchten, die Zijn wijngaard betamelijk zijn. Mijn beminde, zegt God, heeft een wijngaard op een vetten heuvel, Jes. 5: 1. Getuige hiervan is de vrucht, die hij in alle eeuwen voortgebracht heeft; de aller onvruchtbaarste bomen, die ooit in hei woud van deze wereld hebben gestaan, wat hebben die Code geen vruchten voortgebracht, wanneer zij door de God des hemels in dezen wijngaard zijn geplant geworden? Abel heeft een meerder offerande Code geofferd dan Kam, Hebr. 11: 4. Enoch wandelde met God driehonderd jaren Gen. 5: 22. Noach heeft door zijn leven des geloofs de wereld veroordeeld, en is geworden een erfgenaam der rechtvaardigheid, die naar het geloof is, Heb. 11: 7. Abraham is geroepen zijnde, gehoorzaam geweest om uit te gaan niet wetend, waar hij komen zou, vers 8. Mozes verliet een koningrijk, en liep het gevaar van de toorn des konings, uit liefde tot God en Christus, vers 26 en 27. Wat zal ik zeggen van degenen die uitgerekt geworden zijn, de aangeboden verlossing niet aannemend, opdat zij een betere opstanding verkrijgen zouden. Zij zijn gestenigd geworden, in stukken gezaagd, verzocht, door het zwaard ter dood gebracht;' hebben gewandeld in schaapsvellen, verlaten, verdrukt, kwalijk gehandeld zijnde, vers 37. Petrus verliet zijn Vader, zijn schip en netten, Math. 4: 18,19. Paulus keerde zich af van de voeten van Gamaliël. Velen brachten de prijs hunner goederen en bezittingen en legden die aan de voeten der Apostelen, Hand. 4: 34 en anderen brachten hun boeken bijeen en verbrandden ze, ofschoon de waarde derzelve vijftigduizend zilveren penningen bedroeg. Hand. 19: 19. Ik zou hier kunnen bijvoegen, hoevelen door alle eeuwen heen zich zelf en al wat zij hadden, gewillig hebben opgeofferd voor de waardigen naam des Heeren Jezus, om gepijnigd, om uitgehongerd, om opgehangen, om verbrand, verdronken, aan stukken gescheurd te worden, en duizend andere ellenden te ondergaan.. Onvruchtbare vijgenboom! Gods wijngaard is een vruchtbare plaats geweest. Wat doet gij daarin? Wat draagt gij? God verwacht vrucht die met de aarde van Zijn wijngaard overeenkomt.
Ten zesde. De vrucht die God verwacht is ook zodanig, dat zij overeenkomt met zijn akkerwerk en bearbeiding. De wijngaard is Gods akkerwerk of gebouw; Ik ben de Wijnstok zegt Christus en mijn Vader is de Landman Joh. 15: 1, Gods akkerwerk, Gods gebouw zijt gij, 1 Cor. 3: 9.
Dezen wijngaard omtuint de Heere, en' Hij zuivert dien van stenen. Hij heeft in het midden er van een toren gebouwd, en ook een wijnbak daarin uitgehouwen. Hier is arbeid, hiér is bescherming, hier is een wegnemen van alle verhinderingen, hier is een genoegzame reiniging, en dat alles opdat er vrucht zou zijn. Onvruchtbare vijgenboom! wat vrucht hebt gij? ' Hebt gij vrucht. die aan de zorg, de bescherming, de wijsheid, de verdraagzaamheid en de bebouwing Gods beantwoordt? Het is de vrucht des wijngaards, die de roem of de schande is van de landman; ik ging voorbij de akker eens luiaards zegt Salomo, en voorbij de wijngaard van een verstandeloos mens en ziet hij was geheel opgeschoten met distels, zijn gedaante was met netels bedekt, en zijn stenen scheidsmuur was afgebroken Spr.. 24: 30, 31. Onvruchtbare vijgenboom, indien de mensen eens oordelen moesten van de zorg, moeite en arbeid van God aan zijn kerk, uit de vruchten die ze voortbrengt, zouden zij niet mogen zeggen dat Hij lui, zorgeloos en zonder de minste omzichtigheid was? O! Wat zijn uw distels en netels, uw onvruchtbaar hart en leven, niet een gedurige terging voor de ogen Zijner heerlijkheid, alsook een oneer voor de heerlijkheid Zijner genade; onvruchtbare vijgenboom l hebt gij al deze dingen wel gehoord? Ik zal er dit ene nu maar bijvoegen. De vraag is nu niet, wat gij van uzelf denkt, noch wat al het volk van u denkt; maar wat gij bevonden zult worden, in dien dag, wanneer God uw takken zal onderzoeken om vrucht. Toen Sodom onderzocht moest worden, naar rechtvaardigen, toen wou God in dat geval Zijn getrouwen knecht Abraham niet vertrouwen, maar zo dikwijls Abraham voorbad, antwoordde de Heere gedurig, Zo Ik er vijftig, veertig, dertig of twintig enz. vind zal ik de plaats niet verderven. Gen. 18: 26 enz. Onvruchtbare vijgenboom! wat zegt gij hierop? God zal afgaan en u bezien, Hij zelf zal onderzoek doen, naar uw vrucht, en Hij kwam en zocht vrucht daarop, en vond ze niet, En Hij zei tot de wijngaardenier, zie, Ik kom nu drie jaar zoekende vrucht op dezen vijgenboom, en vind ze niet, houw hem uit; waarom beslaat hij ook onnuttig de aarde? Deze woorden zijn de vrucht van Gods onderzoeken van de takken eens onvruchtbare vijgenbooms. Hij zocht vrucht daarop en vond ze niet, geen vrucht die Hem behaagde, of die goed en aangenaam was.
En daarom klaagt Hij eerst over het gebrek daarvan aan de wijngaardenier, hem roepend, om te komen zien en acht te geven op de boom, en dan toont Hij zijn ongenoegen dat Hij denzelven weggenomen, en uitgehouwen wil hebben, om de aarde niet onnuttig te beslaan, Merkt hieruit, dat een onvruchtbare vijgenboom het voorwerp van Gods ongenoegen is, Hij kan een onvruchtbare belijder niet verdragen.
En of (toen) zei Hij tot de (Wijngaardenier zie)
Toen, na deze terging; toen, nadat Hij vrucht gezocht had en ze niet gevonden had, t o e n. Dit woordje toen toont ons een soort van inwendig ongenoegen aan, gelijk Hij zo op een andere plaats spreekt, bij dergelijke terging: "Maar alsdan zal des Heeren toorn roken over denzelven man, en al de vloek, die in dit Boek geschreven is, zal op hem liggen en de Heere zal zijn naam van onder de hemel uitdelgen", Deut. 29: 18-20. Toen, het geeft te kennen, dat Hij nu gekomen was tot een vast besluit, wat Hij doen zou met dezen vijgenboom, Toen zei Hij tot de Wijngaardenier, dat is, tot de Heere Jezus: Zie, dat zegt zoveel als kom herwaarts, hier is een vijgenboom in Mijn wijngaard, hier is een belijder in Mijn kerk, die onvruchtbaar is en geen vrucht draagt. Merkt hieruit, dat, wat ook een onvruchtbare belijder hier op aarde van zichzelf mag denken, de Heere nochtans in de hemel tegen hem getuigt en uitroept zeggende: "Nu dan, Ik zal ulieden nu bekend maken, wat Ik Mijn wijngaard doen zal, Ik zal mijn tuin wegnemen opdat hij zij tot afweiding, zijn muur zal ik verscheuren, opdat hij zij tot vertreding. Jes. 5: 5.
Zie, (ik kom nu drie jaren) zoekende vrucht.
Merkt hier, drie jaar. God roept als het ware uit, dat Zijn lijdzaamheid misbruikt, en dat Zijn verdraagzaamheid verwaarloosd is; zie, deze drie jaren heb Ik gewacht en verdragen; deze drie jaar heb ik mijn toorn uitgesteld. Daarom zal Ik mijn hand tegen u uitstrekken en u verderven. Ik ben des berouwens moede geworden Jer. 15: 6. Deze drie jaar, zie hier, hoe God al de tijd als oplegt en gedenkt, die een onvruchtbare vijgenboom, o! onvruchtbare belijder in deze wereld misbruikt; gelijk Hij ook tot Israël zegt; veertig jaar heb ik verdriet gehad van dit geslacht Ps. 95: 10. Deze drie jaar, deze drie tijden. Merkt hier, God gedenkt hoeveel tijden gij misbruikt hebt want deze drie jaar betekenen zoveel getijden. Toen nu de tijd der vruchten genaakte, dat is, omtrent de tijd dat zij beginnen rijp te worden, of die naar de tijd rijp zouden kunnen zijn. Onvruchtbare vijgenboom! gij hebt tijden, predikatiën, Leraars, verdrukkingen, oordelen, goedertierenheden en wat niet al gehad, en nochtans zijt gij niet vruchtbaar geweest; gij hebt ontwakingen, bestraffingen, bedreigingen en vertroostingen gehad, en evenwel zijt gij onvruchtbaar gebleven. Welnu, God heeft uw d r i e j a a r bij zichzelf opgelegd. Hij gedenkt elken tijd, elke predikatie, elken leraar, elke verdrukking, oordeel, goedertierenheid, opwekkend voorbeeld, dagvaarding en terging; alles gedenkt Hij; gelijk Hij eertijds van Israël zei Die Mij nu tienmaal verzocht hebben, en Mijn stem niet gehoorzaam zijn geweest. Num. 14: 22, en zo ook Hos, 7: 2, Nu omsingelen hen hun handelingen, zij zijn voor mijn aangezicht. Hij zoekt de vrucht van iederen tijd, die gij gehad hebt. Hij wil niet dat enige predikatie, noch enige van zijn leraars, verdrukkingen, oordelen of goedertierenheden verloren zullen zijn, of voor onnutte dingen zullen gehouden worden; Hij wil vergelding hebben in vergelijking met de weldaad die ontvangen wordt, 2 Chron. 32: 25 Hij heeft niets zonder oorzaak gedaan, van alles wat Hij gedaan heeft; en daarom verwacht Hij vrucht. Zie dan toe, onvruchtbare vijgenboom.
Ik kom nu drie jaren (zoekende vrucht)
Merkt hier, dat dit woord zoeken een nauwkeurig zoeken te kennen geeft; want wanneer iemand vrucht zoekt aan een boom, dan gaat hij rondom denzelve, van achteren en van voren, dan op dezen dan op geen aak zoekende, hij speurt na tot de allerbinnenste en laagste takken, of hij mogelijk vrucht mocht vinden. Onvruchtbare vijgenboom! God zal al uw takken bezien, hij zal uwe bedvruchten, uwe middernachtvruchten, de vruchten van uw binnenkamer, van uw familie en van uwen wandel bezien, of er enigen onder zijn, die Zijn, naam waardig zijn; want Hij ziet wat het huis Israëls doet in de duisternis Ezech. 8: 12. Ook zijn alle dingen naakt en geopend voor de ogen desgenen, met welken wij te doen hebben Hebr. 4: 12-13.
Zie ik kom nu drie jaren, zoekende vrucht (op dezen vijgenboom)
Ik zei u te voren, dat Hij de tijden en gelegenheden gedenkt, die de onvruchtbare belijder goddelooslijk misbruikt heeft. Overmits Hij nu de vijgenboom uitmonstert, zeggende; dezen vijgenboom, zo toont Hij, dat een onvruchtbaar belijder buiten alle andere belijders een gedurige hatelijkheid in de ogen Gods is. Dezen vijgenboom, deze man Chonia, Jer. 22: 28, Daarom dat dit volk tot mij nadert met zijn mond, doch hun hart verre van mij doen, Jer. 29: 13. God weet uit al de duizenden in Israël, wie de onvruchtbare belijders zijn; Zijn lot valt op het hoofd van een Achan, ofschoon hij onder zeshonderd duizend man verborgen was: Wiens huisgezin, als hij ze deed aankomen man voor man, zo werd Achan geraakt, de zoon van Charmi, de zoon van Zabdi, de zoon van Zerah, uit de stam van Juda Jos. 7: 1748. Deze is de Achan, deze is de vijgenboom, deze is de onvruchtbare belijder.
(En vond ze niet)
Wanneer iemand honderd bomen in zijn wijngaard heeft, en op de tijd van het jaar in zijn wijngaard komt,' om te zien hoe de bomen bloeien, dan gaat hij op en neer, hij ziet, hij onderzoekt en bemerkt hoe dezelve met vrucht behangen zijn; maar ziet, hij ontmoet er een daar hij niets op vindt dan bladeren; daar blijft hij bijstaan, hij beziet hem nog eens, hij ziet ook hier en daar, boven en beneden; en wanneer hij na al dit zoeken echter niets vindt dan bladeren, dan begint hij te overwegen hoe hij dezen boom op een ander jaar zal kennen, wat er naast staat, of hoe ver hij van de heining staat; en als er niets is dat hem tot een merkteken kan verstrekken, dan neemt hij zijn haak en geeft hem daarmede een verborgen kenmerk, (gelijk er van Kaïn staat: en de Heere stelde een teken aan Kaïn, Gen. 4: 15) zeggende: weg gij onvruchtbare vijgenboom, gij hebt deze gelegenheid en seizoen onnuttelijk doorgebracht. Echter houwt hij hem nu niet uit; maar hij denkt, ik zal het nog een jaar aanzien, mogelijk is het niet goed gelukt; en daarom komt hij op een ander jaar om te zien of hij nu vrucht draagt maar hij vindt hem nu gelijk hij hem te voren gelaten heeft, te weten onvruchtbaar, hij doorzoekt hem maar hij vindt geen vrucht. Nu begint hij andere gedachten te krijgen. Hoe! denkt hij, verleden jaar niet gelukt, en nu ook niet? De onvruchtbaarheid ligt niet aan het seizoen, maar die ligt zeker in de boom. Nochtans zal ik hem ook dit jaar nog sparen, maar ik zal ten tweeden male een teken geven; en mogelijk tekent hij hem nu wel met een brandijzer, omdat hii toornig begint te worden. Daarop komt hij ten derden male; maar het derde jaar is gelijk het eerste en het tweede, hij vindt geen vrucht, de boom bestaat maar onnuttig de aarde. Wat moet er nu gedaan worden met deze vijgenboom? De Heere zal met geweid zijn takken afkappen, ja de struiken van zulke belijders met ijzer. Jes. 10: 33,34. Ik kom nu drie jaren, zoekende vrucht, zegt de Heere, en vindt ze niet, hij heeft nu drie jaren onnut de aarde beslagen; houw hem uit. Er is gebod op gebod, regel op regel geweest, het ene jaar en het andere jaar na, tot drie jaren achtereen, maar er kan geen vrucht gespeurd worden, breng Mij de bijl hier; Ik ben er zeker van dat deze die vijgenboom is, Ik ken hem van het eerste jaar af; toen wat de onvruchtbaarheid zijn teken, en nu is de onvruchtbaarheid zijn teken weer; maak hem gereed voor de verbranding. En is ook al rede de bijl aan de wortel der bomen gelegd, alle boom dan, die geen goede vrucht voortbrengt, wordt uitgehouwen en in het vuur geworpen. Math. 3: 10. Merk mijne broeders, Gods hart kan niet gezet zijn op een onvruchtbare vijgenboom. Dit weet gij bij uzelf indien gij in uw boom of wijngaard een boom hebt, die de aarde onnuttelijk beslaat, hoe gij hem met geen genoegen of vermaak kunt aanzien; ja, indien gij hem, maar voorbijgaat, daarop ziet, of er maar op denkt, zo dreigt gij hem al in uw hart, zeggende; ik zal u welhaast uithouwen en ten vure brengen. Ook is het tevergeefs om u te willen overreden om dien onvruchtbare boom gunstig te zijn; en zo men u al wilde overreden, uw antwoord zou gedurig zijn, hij brengt mij geen voordeel aan, hij beslaat maar plaats en doet geen nut, daar kan een ander in zijn plaats gezet worden, enz.
(houw hem uit)
Wanneer de godzaligen onder de Joden tot de Heere baden, dat het oproerig Israël niet uit de wijngaard mocht geworpen worden, Jer. 14: 7 enz. wat zei toen de Heere tot hen? Al stonden Mozes en Samuël voor mijn aangezicht, zo zou toch mijn ziel tot dit volk niet wezen, drijf ze weg van mijn aangezicht en laat ze uit gaan. Jer. 15: 1. Wat een vast voornemen is dit? Mozes en Samuël konden bijna alles van God verkrijgen in het gebed. Hoe menigmaal heeft Mozes niet de oordelen Gods door het gebed afgekeerd van Farao zelf? Hoe menigmaal heeft hij Israël niet door het gebed behouden in de woestijn, van de toorn en gramschap Gods. Ps. 106: 23. Ten ware dat Mozes zijn uitverkorene, in de scheur voor Zijn aangezicht gestaan had, om Zijn grimmigheid af te keren, dat Hij ze niet verdierf. Ook wordt Samuël in dezen weg als uitnemend voorgesteld; ja zo uitnemend, dat hij, wanneer Israël die grote zonde bedreven had van een Koning te begeren, en de Heere te verlaten, de Heere bad, en de Heere spaarde hen, en Hij vergaf hun 1 Sam. 12. Maar Mozes en Samuël kunnen geen onvruchtbare vijgenboom behouden o! neen; Al stonden Mozes en Samuël voor Mijn aangezicht; dat is I pleitende, voorbiddende en smekende, zo zouden zij nochtans Mijn hart tot dit volk niet kunnen neigen.
Houw hem uit.
Maar, Heere! het is een vijgenboom, was het een doorn braam of distel, dan zou het geen grote zaak zijn; maar het is een vijgenboom of een wijnstok. Welnu, merkt wat de Heere hierop antwoord: Mensenkind zegt Hij, wat is het hout des wijnstoks meer, dan alle hout, of de wijnrank meer, dan dat onder het hout eens wouds is? Wordt daarvan hout genomen om een stuk werk te maken? Neemt men daarvan een pin om enig vat daaraan te hangen? Ezech. 15: 2, 3. Indien de bomen, die gezet of geplant zijn om vrucht te dragen, geen vruchten voortbrengen, dan is er tussen hen en de bomen eens wouds geen onderscheid of beterschap; ten ware de beterschap gevonden werd in de bomen des wouds, want die zijn bekwaam om er mede te bouwen; maar een vijgenboom of een wijnstok, wanneer die geen goede vrucht voortbrengen, zijn nergens bekwaam toe, dan om uitgehouwen, en voor het vuur bereid te worden, gelijk de profeet zo vervolgt te spreken. vers 4, Ziet het wordt aan het vuur overgegeven, opdat het verteerd worde: (indien het niet bekwaam is voor vrucht, dan is het voor het vuur bekwaam) het .vuur verteerd beide zijn einden, en zijn middelste wordt verbrand. Ja maar, deze vijgenbomen of wijnstokken, waren kerkleden en inwoners van Jeruzalem; zo was ook dezen vijgenboom in de tekst gemeld; maar hoort wat antwoord God voor zulke tegenwerping bereid heeft, vers 6 en 7 Daarom, alzo zegt, de Heere Heere, gelijk het hout des wijnstoks is onder het hout des wouds, hetwelk Ik de vure overgeve opdat het verteerd worde, alzo zal ik de inwoners van Jeruzalem overgeven. Want Ik zal mijn aangezicht tegen hen zetten, als zij van het ene vuur uitgaan, zal het andere vuur hen verteren. Wanneer iemand in zijn tuin of hof vermaak schept en daarin een scheut of loot heeft, die vruchtbaar is zo zal hij zulk een scheut of loot hoog waarderen; maar indien die verdort en versterft, de aarde maar onnuttig beslaat, dan wil hij ze in zijn hof niet zien. Hoven en wijngaarden zijn plaatsen voor vrucht, naar dien de natuur van de planten of bloemen is die daarin geplant zijn. Veronderstel, dat gij zulk een scheut in uw hof had, als waarvan ik zo-even gesproken heb, die daarin verstorven was, zoudt gij dezelve in uw hof wel willen laten blijven? Immers neen; maar gij zoudt zeggen, weg daar meel weg daarmee! Tegen de Lente komt iemand in zijn hof, waar hij eerst alles terloops eens overziet, dan begint hij aan het uitplukken van het onkruid, van de netelen en werpt er de stenen uit, hij neemt een bezem om de wandelpaden schoon te vegen, en dit gedaan zijnde, begint hij zijn planten en scheuten te bekijken, om te zien, of ze leven, en of ze opwassen zullen; in dien hij bij een komt die gestorven en dood is, en waarvan hij verzekerd is, dat zij niet zal opwassen, die plukt hij uit, en werpt die met verachting op de vuilnishoop ter neer, dezelve niet meer achtend dan een netel of enig ander onkruid, of als het stof, dat hij uit de paden heeft geveegd. Ja zo iemand, die hem zag, tot hem zeggen zou; waarom doet gij dat? Het antwoord is gereed; die scheut is verstorven; zij is dood aan de wortel; indien ik die laat staan, zo zou zij de aarde maar onnuttig beslaan. De uitlandse of vreemde ranken ( en ook de verstorvenen) zullen maar tot een hoop zijn, in de dag der krankheid, en der pijnlijke smart, Jes. 17: 10, 11.
Houw hem uit
Er is een tweeërlei wijze van iemand uit te houwen; (1). Wanneer iemand geworpen wordt uit de wijngaard (2). Wanneer hij uit de wereld geworpen wordt. Eerst. Wanneer iemand uit de wijngaard geworpen wordt.
Dit geschiedt ook tweezins. (a) Door de onmiddellijke hand van God; en (b.) door de behoorlijke uitoefening der wetten en censuur der kerk, die Christus haar tot dat einde toebetrouwd en nagelaten heeft. De Heere snijdt een onvruchtbare vijgenboom af, door een onmiddelijke hand, Hij slaat hem aan zijn wortels, en verzengt zijn takken, en alzo neemt Hij hem weg van onder zijn volk: alle rank, zegt Christus, die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg. Joh, 15: 2 Die neemt Hij weg uit de kerk, die neemt Hij weg uit de godzaligen. Er zijn twee wegen, waardoor God een onvruchtbare belijder wegneemt uit Zijne kinderen.
1. Door sterke dwalingen, zulke die de ziel verleiden met verdoemelijke leringen, die van het geloof en de godzaligheid afwijken. Deze verkiezen ook hun wegen, zegt God, en hun ziel heeft lust aan hun verfoeiselen. Ik zal ook verkiezen het loon hunner handelingen en hun vrees zal ik over hen doen komen, Jes 66: 34. Ik zal hen slaan, zegt de Heere, met blindheid en verharding des harten. Ik zal ook toelaten dat de verzoeker hen verzoekt, en zijn hels voornemen over hen uitvoert. 2 Thess. 2: 1012 Daarom zal God hun zenden een kracht der dwaling, dat zij de leugen zullen geloven, Opdat zij allen zullen veroordeeld worden, die de waarheid niet geloofd hebben, maar een welbehagen hebben gehad in de ongerechtigheid.
2. Somtijds neemt God ook een onvruchtbare belijder weg, door openbare goddeloosheid. Er is er een die een belijdenis aangenomen heeft van de hoogwaardigen naam van de Heere Jezus Christus; maar deze belijdenis is hem maar een dekmantel voor zijn zonden, hij leeft heimelijk in de praktijk van goddeloosheid, hij is een vraat een dronkaard, gierigaard, of een onreine. Wacht zegt de Heere: Ik zal dezen belijder de lossen toom geven: Ik zal hem aan zijn oneerlijke bewegingen overgeven, en aan zijn beestachtige lusten en begeerlijkheden: hij zal door goddeloos gezelschap overwonnen worden. Wanneer zij nu zich neigen tot hun kromme wegen, zal de Heere hen weg doen gaan met de werkers der ongerechtigheid Ps. 125: 5 Dit is Gods onmiddellijke hand, het is de Heere zelf die nu met zo'n mens handelt Onvruchtbare vijgenboom! hoor toch toe, gij zijt in de kerk ingedrongen door een belijdenis, gij hebt u gevoegd onder de godzaligen, en daar zijt gij tot een schande van het heilig en heerlijk Evangelie:, doch gij zijt tevens zo arglistig, dat gij gelijk de zonen van Zeruja te hard zijt voor de kerk; zij weet niet hoe zij met u handelen zal, en daarom zal de Heere zelf met u handelen, Ezech. 14: 78. Een ieder man, die zich van achter Mij afscheidt en zet zijn drekgoden op in zijn hart, en stelt de aanstoot zijner ongerechtigheid recht voor zijn aangezicht, en komt tot de profeet om Mij door hem te vragen, Ik ben de Heere, hij zal geantwoord worden door Mij. En ik zal Mijn aangezicht tegen dienzelven man zetten, en zal hem stellen tot een teken, en tot spreekwoorden, en zal hem uitroeien uit het midden mijns volks en gijlieden zult weten, dat ik de Heere ben. b. God houwt ook somtijds de onvruchtbare vijgenboom af door de kerk, door hare behoorlijke uitoefening van de wetten en censuren, die Christus tot dat einde aan haar heeft nagelaten. Dit is de mening van Math. 18 vers. 15-17, 1 Cor. 5 en 1 Tim. 1: 20. Doch ik zal mij hier nu niet mede inlaten Op welke wijs nu de Heere met u handelt, o! gij onvruchtbare vijgenboom! hetzij onmiddellijk door Zijn eigen hand, of door Zijn kerk, het komt op een hetzelfde uit. Want indien een tijdige bekering het niet voorkomt, zo is het einde van zulke zieIen de verdoemenis, Zij worden geslagen en verdorven en worden verzameld met Gods vijanden; en dan eindelijk in het vuur geworpen zijnde, moet de verbranding hun einde zijn. Hebr. 6: 8 Maar die doornen en distels draagt, die is verwerpelijk, en nabij de vervloeking, welker einde is tot verbranding.
Ten tweeden. Somtijds snijdt God iemand af door hem te werpen uit de wereld. Zo werden Nadab en Abihu door Hem afgesneden en uitgehouwen Lev. 10: 2, Toen ging een vuur uit van het aangezicht des Heeren en verteerde ze. Zo sneed Hij Korah, Dathan en Abiram af, toen Hij de aarde kloofde en hen levend ter hel deed neder varen, Num. 16: 31-33. Zo sneed Hij Saul af, toen Hij hem .overgaf om in zijn eigen zwaard te vallen, 1 Sam. 31: 5. Zo sneed Hij Ananias met zijn vrouw Saffira af toen Hij ze dood ter aarde deed nedervallen, in het midden der gemeente, Hand. 5: 5-10. Ik zou hier ook kunnen spreken van Absalom, Achitofel en Judas, die alle drie zijn opgehangen; de eerste door Gods wrekende hand; de andere twee zijn van God overgegeven om hun eigen beul te zijn? Deze allen waren onvruchtbare en onnutte vijgenbomen daar God geen lust aan had, en daarom gebood Hij dezelve uit te houwen. Hierom zegt de Psalmist, Ps. 58: 10. Eer dan uwe potten de doornstruik gewaar worden, zal Hij hen, als levendig, als in heten toorn wegstormen. Onvruchtbare vijgenboom! hoort gii dit wel? God roept al om zijn bijl en slagzwaard, zeggende; breng ze hier, hier is een onvruchtbaar belijder, houw hem uit waarom beslaat hij ook onnuttig de aarde?
(Waartoe beslaat hij ook onnuttig de aarde)
Door deze woorden geeft de Heere de redenen van zijn ongenoegen tegen de onvruchtbare vijgenboom te kennen; hij beslaat onnuttig de aarde. De heilige Geest noemt niet alleen een reden van zijn onvruchtbaarheid; maar ook omdat hij de aarde onnuttig beslaat, daarom moet hij uitgehouwen worden. Zulks moet derhalve een grote terging zijn. (1.) Omdat hij, zoveel als in hem is, de Heere, in zijn oogmerk in het planten van Zijn wijngaard, belemmerd. (2.) Omdat hij des Heeren lankmoedigheid en verdraagzaamheid, Zijn driejarig geduld veracht, en misbruikt heeft. (3.) Omdat hij ook Zijn arbeid, Zijn moeite, Zijn zorg, Zijn voorzienigheid, Zijn bescherming en bewaring misbruikt heeft; want Hij omtuint en bemuurt Zijn wijngaard van rondom. Zie onvruchtbare vijgenboom, gij die onnuttig de aarde beslaat, al deze dingen hebt gij misbruikt; Hij bevochtigt zijn wijngaard ieder ogenblik, Hij bewaart hem nacht en dag, maar dit alles hebt gij misbruikt. Maar er zijn ook nog andere redenen van Gods ongenoegen als: 1. Een die de aarde onnuttig beslaat, is een smaad en schande voor de godsdienst, voor de wegen Gods, voor Zijn volk, en voor Zijn woord. Het wordt van allen verwacht, dat al de bomen in Gods hof vruchtbaar zullen zijn; God verwacht vrucht, de kerk verwacht vrucht, ja ook verwacht de wereld, dat de belijders in alle goede werken vruchtbaar zullen zijn, de wereld verwacht, zeg ik, dat de belijders beter zullen zijn dan zij is; doch gij stelt die allen in hun verwachting teleur, onvruchtbare vijgenboom! ja gij h e b t integendeel de goddelozen uwe wegen niet geleerd! Hebt gij hun door uw voorbeeld niet geleerd om nog goddelozer te worden dan zij te voren waren? Doch dit maar in het voorbijgaan. Onvruchtbare vijgenboom! Gij hebt anderen teleurgesteld in hun verwachting, en nu moet gijzelf teleurgesteld worden. Houw hem uit, waarom beslaat hij ook onnuttig de aarde? 2. Een, die de aarde onnuttig beslaat, neemt de plaats weg daar een beteren boom kon staan; hij vervult de plaats zeg ik, of hij houdt zolang hij daar staat, een vruchtbaren boom uit de plaats, en daarom moet hij uitgehouwen worden. Onvruchtbare boom! hoort gij wel? Omdat de Joden als onvruchtbare bomen in de wijngaard stonden, daarom zei de Heere; het koningrijk Gods zal van u weggenomen worden, en een volk gegeven worden, dat zijn vruchten voorbrengt Math. 21: 33-41. De Joden werden om hun onvruchtbaarheid uitgehouwen, en er werd een vruchtbaarder volk in hun plaats gezet. Zo zei ook Samuël tot een onvruchtbare Saul, 1 Sam. 15: 28, De Heere heeft heden het koningrijk Israëls van U afgescheurd, en heeft het uwe naasten gegeven, die beter is dan gij. De onnutte dienstknecht moet uitgeworpen worden, Math, 25: 30. O! Onvruchtbare vijgenboom, hoeveel toegenegen . hoopgevende en ijverig ge mensen hebt gij door uw onvruchtbaar en nutteloos leven niet weerhouden uit Gods wijngaard? Om uwentwil hebben zij zich geërgerd aan de godsdienst; om uwentwil zijn ze afgehouden van de liefde tot hun eigen zaligheid. Gij zijt ook een middel geweest om anderen te verharden, en om kleine en zwakke beginselen te doden en uit te blussen. Zie dan toe, onvruchtbare vijgenboom! Zelf wilt ge niet ingaan, en die ingaan zouden, verhindert gij om in te gaan) gij zult niet al tijd onnuttig de aarde beslaan, noch de zaligheid van anderen hinderlijk zijn; gij zult uitgehouwen worden, en een ander zal in uw plaats geplant worden. 3. Een, die de aarde onnuttig beslaat, is een zuiger, die het sap en het voedsel van andere bomen wegtrekt; was deze, die de aarde onnuttig beslaat, uitgehouwen, dan zouden de andere bomen vruchtbaarder zijn; hij trekt die vettigheid van de aarde naar zich, welke de anderen veel fleuriger en vruchtbaarder zouden doen zijn. Een enig zondaar verderft veel goeds Pred,: 18. Een, die de aarde onnuttelijk beslaat, is als een horzel in de bijenkorf die de honing, opeet, die de arbeidende bijen voeden moet; hij is als een dief in de kaars die het smeer doet verteren, maar die geen licht geeft hij is een onsmakelijk zout, dat nergens voor bekwaam is, dan om weggeworpen te worden. Zie dan toe, onvruchtbare vijgenboom.
(En hij antwoordende, zei tot Hem ): Heere, laat hem ook nog dit jaar, totdat ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben. En indien hij vrucht zal voortbrengen, laat hem staan; maar indien niet, zo zult gij hem namaals uithouwen.
Deze zijn de woorden van de Wijngaardenier, die, gelijk ik reeds gezegd heb, de Heere Jezus is, (Want Hij heeft voor de overtreders gebeden, Jes 53 vers 12) Zij behelzen een verzoek aan de geschonden rechtvaardigheid, biddende, dat er nog een weinig meer tijd gegeven, en lankmoedigheid geoefend mocht worden aan de onvruchtbare, en de aarde onnuttig beslaanden vijgenboom. In dit verzoek of in deze bede zijn zes aanmerkelijke zaken.
1. Dat de rechtvaardigheid mocht uitgesteld worden. 0! de rechtvaardigheid mocht uitgesteld worden; Heere laat hem nog een weinigje enz.
2. Hier wordt een tijd bepaald om te beproeven, of enige andere middelen een onvruchtbare vijgenboom genezen kunnen; Heere laat hem ook nog dit jaar.
3. De middelen om zulks te verhelpen worden voorgesteld: totdat ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben.
4. Hier wordt ook een veronderstelling te kennen te gegeven, dat door zo te doen, Gods verwachting nog beantwoord en voldaan mocht worden; en indien hij vrucht zal voortbrengen, laat hem staan.
5. Een onderstelling, dat de onvruchtbare vijgenboom, nog onvruchtbaar zou kunnen blijven, wanneer Christus alles gedaan heeft wat hij wil; maar indien niet enz.
6. Hier is eindelijk een besluit, bij aldien hij onvrucht baar blijft, dat hij uitgehouwen zal worden. Indien hij vruchten zal voorbrengen, laat hem staan: maar indien niet, zult gij hem namaals uithouwen.
Doch ik zal volgens mijn voorgaande handelwijs bij manier van uitlegging voortgaan.
(Heere, laat hem) ook nog dit jaar
Hier is waarlijk een verbaasd makende genade, dat de Heere Jezus zich aan een onvruchtbare vijgenboom laat gelegen liggen, en dat Hij toetreedt om de slag van hem te mogen afweren,. Het is waar, Hij weert de slag maar af voor een tijd; maar welke verplichting had Hij om dien in `t geheel te' weren? Waarom bracht Hij niet veeleer de bijl zelf aan; om het oordeel uit te voeren? Waarom hieuw Hij hem niet uit? Onvruchtbare vijgenboom! het is uw geluk, dat er een Jezus is aan de rechterhand Gods, een Jezus, die zulke ruime ingewanden heeft, om zelf medelijden te hebben met een onvruchtbare vijgenboom, of anders zou Gods rechtvaardigheid u nooit zo lang onnuttelijk de aarde hebben laten beslaan, als gij nu gedaan hebt, Zo was het ook met Israël toen het tegen God gezondigd had, de Heere zou het terstond verdelgd hebben, ten ware Mozes in de bres had gestaan, laat mij toe (zei God tegen hem) dat mijn toorn tegen hen ontsteke, en hen vertere, zo zal Ik u tot een groot volk maken Exod. 32: 10. Onvruchtbare vijgenboom! hoort gij dit wel? Wie weet hoe menigmaal de hand van Gods rechtvaardigheid is opgeheven geweest om u te slaan, en voor hoeveel jaren gij al uitgehouwen geweest zoudt zijn, zo de Heere Jezus niet, als het ware, zijns Vaders bijl gegrepen had. Laat Mij toe, laat Mij hem de slag toebrengen, of hem uithouwen, waartoe beslaat hij ook onnuttig de aarde? Wilt gij nog niet horen onvruchtbare vijgenboom? Wilt gij nog voortgaan om Hem steeds te tergen? Gij hebt de mensen moede gemaakt, en Gods rechtvaardigheid getergd, zult gij, ook mijn God moede maken? Jes. 7: 13.
Heere! laat hem ook nog dit jaar
Heere! heb nog een weinig langer geduld; `Iaat ons toch geen ziel verliezen door gebrek aan middelen; Ik zal eens beproeven of ik hem niet vruchtbaar maken kan; Ik zal geen lang leven voor hem verzoeken, noch dat hij altijd onvruchtbaar blijft, en U dus vertoornt. Ik bid U, terwille van zijn onsterfelijke ziel, Heere, spaar hem nog maar een jaar langer, ook nog dit jaar; indien Ik er maar enig goed aan doen kan, zo is dat maar een korte tijd, Gij zult niet te zeer vermoeid worden met wachten, nog maar één jaar, en dan niet meer. Onvruchtbare vijgenboom! hoort gij wel, welk een strijd er is om uw leven, tussen de Wijngaardenier en de Landman? Houw hem uit zei de een, Heere spaar hem roept een ander, hij beslaat onnuttig de aarde zegt God de Vader, o! maar één jaar langer bidt de Zoon: laat hem ook nog dit jaar.
(Totdat ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben)
In deze woorden onderstelt de Heere Jezus twee dingen als oorzaken van gebrek aan vrucht op een onvruchtbare vijgenboom; als ook twee dingen die Hij als een geneesmiddel onderstelt. De dingen die als een oorzaak van onvruchtbaarheid ondersteld worden, zijn (1) Dat als de aarde te zeer besloten is; Heere, de vijgenboom is aan de grond te veel besloten (2) Een gebrek van verwarmende en vetmakende middelen. Hierom stelt Hij dan vervolgens voor, als een geneesmiddel: (a) De aarde te ontsluiten of los te maken, om hem te omgraven. (b) Hem te bemesten; Heere! laat hem ook nog dit jaar; totdat ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben. Ik twijfel, of hij niet te veel gebonden is aan de aarde; de zorgvuldigheid dezer wereld en de verleiding. des rijkdoms, (Math. 13: 22) liggen te na aan de wortels van het hart van dezen belijder. De liefde tot de rijkdommen, de eer en vermakelijkheden van deze wereld, verstikken het woord, en het wordt onvruchtbaar; want al wat in de wereld is namelijk: de begeerlijkheid des vleses, en de begeerlijkheid der ogen, en de grootsheid des levens, is niet uit de Vader, maar uit de wereld, 1 Joh. 2: 16. Hoe kan dan iemand, (daar deze dingen het hart opbinden) Gode vruchten dragen? Zie eens, onvruchtbare vijgenboom! hoe de Heere Jezus door deze woorden de onvruchtbaarheid uwer ziel te kennen geeft.
De dingen dezer wereld liggen te dicht aan uw hart, de aarde met hetgeen daarop is heeft uwe wortelen opgebonden; gij zijt een van de aarde besloten ziel, gij zijt in het dikke slijk als opgewonden. Zo iemand de wereld liefheeft, de liefde des Vaders is niet in hem 1 Joh. 2: 25.
Hoe kunt gij dan vruchtbaar zijn in de wijngaard? Dit hield Judas af van de vrucht om voor de armen te zorgen, Joh. 12: 6. Dit hield Demas af van de vrucht van zelfverloochening, 2 Tim. 4: 20.
Dit hield ook Ananias en Saffira zijn vrouw af van de kostelijke vrucht van oprechtheid en waarheid, Hand. 5 vers 510. Wat zal ik meer zeggen? Het zijn dwaze en schadelijke begeerlijkheden, welke de mensen doen verzinken in verderf en ondergang. Want de geldgierigheid is een wortel van alle kwaad; hoe kan er dan goede vrucht van zulk een wortel, die een wortel van alle kwaad is, voortkomen? Tot welke sommigen lust hebbende zijn afgedwaald van het geloof, en hebben zichzelf met veel smarten doorstoken. 1 Tim, 6: 9, 10. Het is een kwade wortel. Ja het is de wortel van alle kwaad; hoe kan dan een belijder, die zulk een wortel, heeft, of een wortel, die zo opgewonden is in zulke aardse dingen, als de begeerlijkheden, de vermakelijkheden en de ijdelheden dezer wereld, Gode vruchten dragen?
(Totdat ik om hem gegraven) en mest gelegd zal hebben.
Heere! Ik zal zijn wortels losmaken, en deze aarde omgraven, Ik zal zijn wortels bloot stellen, Mijn hand zal op hem zijn, Ik zal hem slaan met ziekten, met teleurstellingen en met verdwarsende en tegenspoedige voorzienigheden. Ik zal hem omgraven totdat hij schudt en waggelt, en gereed zal zijn te vallen; dan zal hij, indien ooit, vaster zoeken te staan. Aldus, zeg ik, handelt de Heere Jezus menigmaal met een onvruchtbare belijder. Hij omgraaft hem, dan geeft Hij hem eens een slag aan zijn hart, dan eens aan zijn lusten, dan eens aan zijn vermakelijkheden, dan eens aan zijn vertroostingen, en dan eens aan zijn eigen verwaandheid; alzo omgraaft Hij hem, dit is de manier om de kwade aarde van zijn wortels weg te nemen, en om zijn wortels van de aarde los te maken. Onvruchtbare vijgenboom! Zie eens, wat zorg, wat liefde, wat moeite en arbeid, alsook de weg, dien de Heere Jezus, de Wijngaardenier, met U zoekt in te slaan, of het nog mogelijk is om u vruchtbaar te maken.
Totdat Ik om hem gegraven (en mest gelegd zal hebben)
Gelijk de aarde, door de wortels te dicht te binden, de bomen hinderen kan, dat zij vruchtbaar zijn, zo kan ook het gebrek van bekwamer middelen daarvan een oorzaak zijn. Dit wordt duidelijk door de wijngaardenier te kennen gegeven: totdat Ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben. Ik zal hem verzorgen met een vruchtbaarder bediening, met een warmer woord, Ik zal hem herders geven naar Mijn hart, Ik zal ze bemesten. Gij weet dat mest een warmer, vetter en voedzamer stof is, dan de plaats waarin de bomen doorgaans geplant worden. Ik zal hem omgraven en bemesten. Ik zal hem onder een hartontwakende bediening brengen, de middelen der genade zullen vet en goed zijn. Ik zal hem ook bezoeken met een hartopwekkende, met hart verwarmende en aanmoedigende overdenkingen; Ik zal warme mest aan zijn wortels leggen; Ik zal met twisten door mijn Geest, hem enige smaken geven van de hemelse gave, en van de krachten der toekomende eeuw. Ik zou hem niet gaarne verliezen uit gebrek aan bemesting, Heere! laat hem ook dit jaar, totdat ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben.
En indien Hij vrucht zal voortbrengen, laat hem staan,
Indien Ik door al Mijn arbeid dezen vijgenboom vruchtbaar kan maken. zal Ik Mijn tijd, Mijn arbeid en middelen welbesteed achten; en Gij, o mijn God! zult daarin een welbehagen hebben; want Gij zijt een genadig en barmhartig God, lankmoedig en groot van goedertierenheid en berouwhebbend over het kwaad, hetwelk gij over een volk gedreigd hebt. Jona 4: 2. Deze woorden geven ons dan te kennen, dat indien een onvruchtbare vijgenboom, of belijder, Code nu eindelijk nog vruchten draagt, het zulk een belijder wel zal gaan, zulk een arme ziel zal het zekerlijk wel gaan. Zijn voorgaande onvruchtbaarheid, zijn voorgaande verzoeking van God, zijn misbruiken van Gods geduld en lankmoedigheid, zijn verwaarlozen van jaar tot jaar, zal hem alles vergeven worden. ja, God de Vader en onze Heere Jezus Christus zullen alles voorbijzien en vergeten, en eindelijk tot U zeggen: "wel gij getrouwe dienstknecht." Als Ik tot de goddeloze zeg: gij zult de dood sterven, wandelt hij dan in de inzetting des levens, zodat hij geen onrecht doet, hij Lal zekerlijk ' leven, hij zal niet sterven. Ezech. 33: 14, 15. Onvruchtbare vijgenboom! Hoort gij wel? De bijl is aan Uw wortels gelegd, de Heere bidt, dat God U sparen mag, heeft Hij U omgraven? Heeft Hij mest om U gelegd? 0, onvruchtbare vijgenboom! Nu zijt gij tot het uiterste gebracht; indien gij goed wordt, indien gij nu op een begenadigde wijs de mest des evangelies naar U trekt, en Gode vruchten draagt, dan is het wel, maar indien niet, dan is het vuur uw einde. Er moet vrucht zijn, onvruchtbare vijgenboom, of gij moet ter verbranding. Indien hij vrucht zal voortbrengen, laat hem staan.
(Maar indien) niet, enz,
Indien niet: door dit woordje indien geeft de Heere Jezus ons te verstaan, dat er een geslacht van belijders is in de wereld, dat ongeneeslijk is, dat niet wil, en dat niet kan bekeerd worden, noch enig voordeel ontvangen door de middelen der genade; een geslacht, dat wel een belijdenis behouden wil, maar dat geen vrucht wil voortbrengen. Een geslacht nog eens, dat de verdraagzaamheid van God, Zijn tijd en wijs, Zijn bedreigingen en voorbiddingen, Zijn oordelen en goedertierenheid, als uitmergelt, en dat nochtans na dit alles onvruchtbaar blijft. 0, wat een dodelijke en vertwijfelende goddeloosheid is er niet in Uw hart? Hoort gij wel, onvruchtbare belijder? De Heere Jezus staat nog in twijfel over U, daar is nog een indien in de weg. Ik zeg, de Heere Jezus staat nog in twijfel over U; of gij nog eindelijk goed zult zijn of niet, of Hij niet mogelijk vergeefse arbeid zal doen, en of Zijn omgraving en bemesting niet maar verloren moeite zullen zijn. "En Ik heb haar tijd gegeven dat zij zich zou bekeren en zij hebben zich niet bekeerd." Openb. 2: 21. Ik heb hem omgraven en bemest, Ik heb hem tijd gegeven, en hem met middelen verzorgd. maar Ik heb tevergeefs gearbeid, en Mijn kracht onnut en ijdel besteed. Hoort gij dit wel, onvruchtbare vijgenboom? Het wordt nog betwijfeld, of het nog eindelijk met uw ziel wel zal zijn of niet.
Maar indien (niet) enz.
Er is niets, dat het gemoed des mensen meer tergt, dan dat zijn gunst en goedheid wordt veracht; ook is er niets dat de Heere Jezus meer tergt dan dat de zondaars de middelen Zijner genade verwaarlozen; indien hij onder Mijn Evangelie dor en onvruchtbaar blijft; indien hij Mijn genade verandert in ontuchtigheid, indien hij na Mijne omgraving, bemesting en wachten, nog onvruchtbaar blijft, dan zal ik U hem laten uithouwen, De toepassing van de middelen des Evangelies is het laatste middel voor een onvruchtbaar belijder; indien het Evangelie, en de genade des Evangelies het niet doen kunnen zo is er niets te wachten, dan houw hem uit; ZO zult Gij hem namaals uithouwen.!
Jeruzalem! Jeruzalem! gij, die de profeten doodt, en stenigt, die tot u gezonden zijn hoe menigmaal heb Ik uwe kinderen willen bijeen vergaderen, gelijkerwijs een hen hare kiekens bijeen vergadert onder haar vleugelen! en gijlieden hebt niet gewild. Zie, uw huis wordt u woest gelaten. Math. 23: 37-28.
Het kan niet zijn, of de Heere Jezus, die in het eerst de uitvoering van Zijns Vaders rechtvaardigheid geweerd heeft, omdat Hij nog enige andere middelen, begeerde te beproeven met de onvruchtbare vijgenboom; het kan zo niet zijn, zeg ik, of het hart, dat zo vol medelijden is als het Zijne, moet geraakt zijn, wanneer Hij ziet, dat deze nu uitgehouwen moet worden, Lucas 19: 41, 42: "En als Hij nabij kwam, en de stad zag, weende Hij over haar, zeggende: och, of gij ook bekendet, ook nog in dezen uwen dag, hetgeen tot uw vrede dient! Maar nu is het verborgen voor uw ogen."
(Zo zult gij hem namaals uithouwen)
Wanneer Christus U overgeeft, dan is er geen voorbidder, geen middelaar, geen offerande voor de zonden meer; alles is dan weggenomen, behalve het oordeel, en behalve de bijl, alsook een schrikkelijke verwachting des oordeels en hitte des vuurs, dat de tegenstanders zal verslinden enz. Hebr. 10: 2628. Onvruchtbare vijgenboom! zie toe dat gij niet tot deze laatste woorden komt; want deze woorden zijn een overgeven, en een uitwerpen van een verworpene, en ZO zult Gij hem namaals uithouwen.
Het is alsof Christus zei; Vader! Ik heb U gesmeekt om nog een weinig tijds voor dezen onvruchtbare belijder. Ik smeekte U, totdat Ik hem omgraven en bemest zou hebben; maar nu, Vader! is de tijd uit, het jaar is voorbij de zomer is ten einde, en daar is geen goed van gekomen; Ik heb hem ook beproefd met middelen, met Mijn Evangelie heb Ik hem omgraven; Ik heb ook de vetten en voedenden mest des Evangelies aan hem gelegd maar dat alles is tevergeefs, Vader! Ik geef dezen belijder wederom aan U over, Ik heb nu met hem gedaan. Ik heb nu gedaan met bidden en met arbeiden, Ik zal het hoofd Uwer bij! niet langer vasthouden, neem haar nu in de handen Uwer rechtvaardigheid, breng hem tot Uw gericht, en handel met hem naar Uw wet. Ik zal nooit meer voor hem bidden. Zo zult Gij hem namaals uithouwen. Wee hen, als Ik van hen geweken zal zijn Hos. 9: 12. Deze belijder is nu waarlijk bloot gelaten, bloot voor God, bloot voor de satan, bloot voor de zonde, bloot voor de wet, bloot voor de dood, bloot voor het oordeel, bloot voor de hel, bloot voor de nepen van een schuldige consciëntie, bloot voor de pijniging van dien worm, die niet sterft en bloot voor dat vuur, hetwelk niet uitgeblust wordt. Zie dan toe, dat gij dien, die spreekt niet verwerpt, want indien deze niet zijn ontvloden die dengene verwierpen, die op aarde goddelijke antwoorden gaf, veel meer zullen wij niet ontvlieden, zo wij ons van Dien afkeren, die van de hemelen is. Hebr. 12: 25.
Uit het kort doorlopen van deze parabel, hebben we deze twee algemene aanmerkingen: Eerst. Dat, wanneer de rechtvaardigheid Gods uitroept: Ik mag niet langer wachten met dezen onvruchtbare belijder, de Heere Jezus dan nog tussentreedt, en bidt om een weinig langer geduld en twisting met zulk een belijder, of Hij hem mogelijk nog een vruchtbaar belijder maken mocht. Heere I laat hem ook nog dit jaar, totdat Ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben, en indien hij vrucht zal voortbrengen, laat hem staan, enz.
Ten tweede. Dat er sommige belijders zijn, wier dag van genade eindigen zal met een houw hem uit, met een oordeel; wanneer Christus door Zijn middelen gebruikt is geworden tot hun zaligheid. De eerste van deze aanmerkingen zal ik hier voorbijgaan en ze in `t geheel niet aanroeren; maar van de tweede zal ik een weinig spreken, namelijk: Dat er sommige belijders zijn, wier dag van genade eindigen zal met een houw hem uit, met een oordeel wanneer Christus door Zijn middelen gebruikt is geworden tot hun zaligheid. Dit toont ons de apostel, Hebr. 3, wanneer hij ons zegt dat (na een veertigjarig geduld en arbeid om hem goed te doen door de middelen, die tot dat einde ingesteld waren) der Joden einde was om uitgehouwen of buiten het beloofde land gesloten te worden, wegens hun eindelijk ongeloof. En wij zien, dat zij niet hebben kunnen ingaan vanwege hun ongeloof, vers 19, Daarom was Ik vertoornd over dat geslacht en sprak: "altijd dwalen zij met het hart, en zij hebben Mijn wegen niet gekend; zo heb Ik dan gezworen in Mijn toorn, indien zij in Mijn rust zullen ingaan", vers 10,11. Alsof Hij wilde zeggen: Ik wilde dat zij ingaan zouden, want totdat einde heb Ik hen uit Egypte gebracht, hen door de Rode Zee geleid, en hen onderwezen in de woestijn; maar zij hebben mijn werken noch oogmerken in deze zaak beantwoord; en daarom zullen zij niet. Ik heb gezworen, ja Ik heb gezworen in Mijn toorn, dat zij in Mijn rust niet zullen ingaan. Hier is een uithouwen met een oordeel. Zo ook Hebr 4: 3, Zo heb Ik dan gezworen in Mijn toorn, indien zij zullen ingaan in Mijn rust; hoewel Zijn werken van de grondlegging der wereld af al volbracht waren. Dit woord indien is hetzelfde met dat in het voorgaande hoofdstuk. En wanneer Hij zegt: hoewel Zijn werken van de grondlegging der wereld af al volbracht waren, zo geeft tiij te kennen, dat wat voorbereidingen er ook gemaakt worden, tot zaligheid der zondaren, en van welk een lange duurzaamheid dezelve ook wezen mogen, de Godtergende, Godverzoekende en onvruchtbare belijder nochtans zonder deel daaraan schijnt heen te gaan; hoewel Zijn werken van de grondlegging der wereld af al volbracht waren. En Judas zegt; maar ik wil U indachtig maken, als die gij dit eenmaal weet, dat de Heere het volk uit Egypteland verlost hebbende, wederom degenen, die niet geloofden, verdorven heeft, En de Engelen, die hun beginsel niet bewaard, maar un eigen woonstede verlaten hebben, heeft Hij tot het oordeel des groten Dags met eeuwige banden onder de duisternis bewaard, Jud. vers 5, 6. Hier hebben wij een krachtig voorbeeld; een voorbeeld van mensen en van engelen. Mensen die verlost waren uit Egypteland, en die op reis waren naar Kanaän, het voorbeeld van de hemel; en engelen die geschapen en geplaatst waren in de hemel, in groten staat en heerschappij; deze beiden zijn nochtans, omdat zij God in hun standplaatsen geen vrucht voortbrachten, uitgehouwen. De mensen zijn van God verdorven: (want zo zegt de tekst) de engelen heeft Hij tot het oordeel des groten Dags met eeuwige banden onder de duisternis bewaard.
In het verhandelen van deze zaak zal ik van het uithouwen of van het oordeel, dat hier wordt uitgesproken, spreken, voor zoveel het zijn opzicht heeft op het doen daarvan door Gods onmiddellijke hand, alsook met opzicht van Zijn roepen van hen uit deze wereld, en niet voor zoveel het opzicht heeft op enige daad der Kerk, enz. Ten aanzien van deze uithouwing nu, moet men vaststellen, dat die niet zijn kan voordat de dag der genade met de vijgenboom voorbij is; doch volgens onze aanmerking dat er sommige belijders zijn, wier dag van genade eindigt, met houw hem uit, en volgens de woorden van de tekst: zo zult Gij hem namaals uithouwen. Namaals, dat is, na al mijn moeite en pogingen om hem vruchtbaar te maken, nadat ik Ik hem verlaten en overgegeven heb, en besloten ben om geen dagen, geen gelegenheden, noch middelen van genade aan hem te besteden, dan, zo zult Gij hem namaals uithouwen. Bovendien is het verlaten van de vijgenboom vóór de uithouwing. De uitvoering vol$ niet altijd terstond op het vonnis, dat uitgesproken wordt, want na ma als, dat is een bekwame tijd, die daartoe wordt vastgesteld, dan wordt hij uitgehouwen. Zo is het hier in de tekst. Het besluit dat hij verloren zal gaan, wordt opgemaakt uit zijn onvruchtbaar blijven, het gehele jaar door, zo ook uit zijn onvruchtbaar blijven na alle pogingen en arbeid om hem beter te maken; maar uitgehouwen wordt hij nog niet want dit komt achteraan, zo zult Gij hem namaals uithouwen.
Opdat ik nu ordelijk met de aanmerking voort mag, gaan, zo moet ik deze twee stellingen terneer stellen:
1. Dat de dag der genade met sommige mensen eindigt, eer God hen uit deze wereld wegneemt.
2. Dat de dood, of het uithouwen van zulke mensen, vreselijk zal zijn.
Want wanneer dit woord, houw hem uit, in de ruimste zin verstaan wordt, (zoals men het hier moet verstaan) dan toont het niet alleen de toorn Gods tegen iemands leven in deze wereld, maar Zijn toorn tegen hem naar ziel en lichaam; en wil zo veel zeggen als: houw hem uit van alle voorrechten en weldaden der genade, zowel van die in deze wereld, als die in de toekomende genoten worden.
EERSTE STELLING.
De dag der genade eindigt met sommige mensen, eer God hen uit deze wereld wegneemt. Hiervan zal ik enige voorbeelden voordragen, en dan tot de tweede stelling overgaan.
Het eerste voorbeeld dat ik hier zal bijbrengen is, Kaïn: Kaïn was een belijder (Gen 4: 3) Een offeraar, een dienaar van God, ja de eerste, van wie wij lezen na de val; maar zijn druiven waren stinkende en wilde druiven, zijn werken waren boos Gen, 4: 58. Hij oefende hetgeen hij deed niet door ware evangelische beweegredenen, en daarom zag de Heere zijn werk niet aan; hierop onsteekt hij tegen zijn broeder, en zijn aangezicht vervalt; hij staat tegen hem op, neemt zijn gelegenheid waai, en zo doodt hij hem. Op dien dag nu waarop hij deze daad bedreef, werden de hemelen voor hem toegesloten, gelijk hij dat ook zelf met smart en vrees ondervond, toen God om het bloed van Abel onderzoek kwam doen.
En nu zijt gij vervloekt (zei God tot hem) van de aardbodem, die zijn mond heeft opgedaan om uws broeders bloed van uw hand te ontvangen; en Kaïn zei tot de Heere, mijn misdaad is groter dan dat ze vergeven worde.
Ziet Gij hebt mij heden verdreven van de aardbodem, en ik zal voor Uw aangezicht verborgen zijn, en ik zal zwervende en dolende zijn op de aarde, en het zal geschieden, dat al, die mij vindt, mij zal doodslaan Gen. 4: 11-13,14. Nu zijt Gij vervloekt zegt God; Gij hebt mij heden verdreven, zei Kaïn, en ik zal voor Uw aangezicht verborgen zijn; en ik zal geen hoop meer hebben op U geen gunst noch genade meer van U ontvangen. Zo eindigde hier Kaïns dag van genade, en de hemel met God eigen hart waren voor hem toegesloten; echter leefde hij na deze nog een langen tijd, vers 15. Zijn uithouwing was nog niet gekomen; hij leefde nog na dezen om een vrouw te trouwen vers 17.
Om een vervloekte nakomelingsschap voort te brengen, om een stad te bouwen, en ik weet niet wat al meer; hetwelk alles niet in korten tijd gedaan kon worden; en daarom kan Kaïn, nadat de dag der genade voor hem voorbij was, verscheidene honderden jaren geleefd hebben
Het tweede voorbeeld is Ismaël Gen. 17: 25-26. Hij was een belijder, een, die in het huisgezin van Abraham was. opgevoed, en die op zijn dertiende jaar besneden is geworden; maar hij was een zoon van de dienstmaagd Gen. 16: 12, Hij bracht geen goede vrucht voor: hij was maar een wilde, woeste belijder; want niet tegenstaande al zijn godsdienst en belijdenis, zo spotte hij met degenen die beter waren dan hijzelf.
Op zekeren dag dat zijn broeder Izak gespeend werd maakte Abraham een maaltijd, en verheugde zich voor de Heere, omdat Hij hem de beloofden zoon geschonken had; hierover bespotte Ismaël Sara, haar zoon en haar godzalige vreugde.
Toen kwam de geest des Heeren over Sara, en zij zei tot Abraham: drijf deze dienstmaagd en haar zoon uit, want de zoon dezer dienstmaagd zal met mijn zoon, met Izak, niet erven Gen. 21: 9-11, Paulus verklaart deze uitwerping niet alleen als een uitwerping uit het huisgezin van Abraham, maar als een uitwerping van enig lot te hebben met de heiligen in de hemel, Gal. 4: 29-31. Ook geeft Mozes ons een aanmerkelijk bewijs hiervan, wanneer hij zegt dat Ismaël stierf, en hij werd verzameld tot zijne volken Gen, 25: 17, tot zijne volken van zijns moeders zei, want hij werd gerekend uit haar, hij was de zoon Hagars, de zoon der dienstmaagd. Zijn moeder nu was ene Egyptische Gen. 21: 9. Zodat hij dan, toen hij stierf, niettegenstaande zijn belijdenis, verzameld werd tot de plaats, daar Farao en zijn heir verzameld werden, die in de Rode Zee verdronken; deze waren zijne volken, en hij was uit hen, zowel van natuur als van gesteldheid door te vervolgen gelijk zij deden.
Maar wanneer eindigde nu de dag van genade met deze mens? Merk hier eens, en ik zal u zulks tonen; Ismaël was dertien jaar oud toen hij besneden werd, toen was Abraham negen en negentig jaar oud, Gen 17: 24-26. Het volgende jaar werd Izak geboren; zodat Ismaël nu veertien jaar oud was.
Toen Izak nu gespeend werd, stel dat hij vier jaar gezogen heeft, zo moet volgens deze rekening de dag der genade met Ismaël geëindigd zijn, toen hij omtrent achttien jaar oud geweest is, Gen 21: 15 enz.
Want op de dag dat hij spotte, werd er gezegd: drijf hem uit; deze uitwerping nu wordt van de Apostel zo verklaard, als wij zo even gezegd hebben.
Zie dan. toe, gij jonge onvruchtbare belijders. Na dezen leefde Ismaël nu in grote gerustheid en eer onder de mensen honderd negentien jaar, en gewon ook twaalf vorsten, nadat de dag der genade voor hem voorbij was.
Het derde voorbeeld is Ezau, Gen 25: 27. Ezau was ook een belijder; hij was Izak geboren en naar de wet besneden; maar Ezau was een weelderig belijder, een jacht en veldman; hij was ook gebonden aan zijn begeerlijkheden, welke hij meer beminde dan zijn geboorterecht; waarom hij ook op zekeren dag, dat hij van het jagen kwam, en moe was, zijn eerstgeboorte verkocht aan Jacob zijn broeder.
De eerstgeboorte nu, had in die dagen de belofte, en de zegen daaraan vast, Ja zij waren zo aan elkander gebonden, dat de een zonder de ander niet zijn kon; en daarom is de waarschuwing des apostels hier van groot gewicht, Hebr. 12 vers 16-17. Dat niemand zij een hoereerder, of onheilige, gelijk Ezau, die om ene spijs het recht van zijn eerstgeboorte weggaf; want gij weet dat hij ook daarna, de zegening willende beërven, verworpen werd. Want hij vond geen plaats des berouws, hoewel hij die met tranen zocht. Het einde nu van Ezau's dag van genade moet gerekend worden vanaf het verkopen van zijn eerstgeboorte; want daar bepaalt hem de apostel l opdat niet iemand zij gelijk Ezau, die zijn eerstgeboorte' verkocht want dan gaat de zegening ook weg.
Maar Ezau verkocht zijn eerstgeboorte lang voor zijn dood; want Jacob was hierna twintig jaar bij Laban, Gen. 31: 41. En toen hij wederkeerde, zo trok zijn broeder Ezau hem tegemoet, Gen 32: 6. Verder toen Jacob enigen tijd bij zijn Vader gewoond had, hebben Jacob en Ezau hem begraven, Gen 35: 28-25. Zodat hij nog wel veertig, en zo veel ik weet, mogelijk wel tachtig jaar geleefd kan hebben nadat hij zijn eerstgeboorte verkocht, en zo ook zichzelf uit de genade Gods geworpen had.
Omtrent deze drie belijders zal ik verder deze drie dingen aanmerken:
1. Kaïn was een toornig belijder, Ismaël een spottende, en Ezau was een weelderig belijder; welke drie merktekenen zijn van een onvruchtbaar belijder. Want iemand die toornig is, die spotten kan, en die zijn begeerlijkheden opvolgt, kan Code geen vruchten dragen.
2. De dag van genade eindigde met deze belijdenis, ter tijd dat zij enige zware zonden bedreven hadden; Kaïns dag, toen hij zijn broeder Abel doodgeslagen had; Ismaëls dag, toen hij Izak enz. bespotte; en Ezaus dag toen hij uit liefde tot zijn begeerlijkheden, zijn eerstgeboorte verkocht en verachtte. o! Onvruchtbare belijder, zie dan toe; gij kunt in de tijd van een half kwartier datgene doen, van welks kwaad gij tot in eeuwigheid mogelijk niet bevrijd zult worden.
3. Echter hebben deze drie, nadat de dag van genade voorbij was, naar het uitwendige beter dagen beleefd dan ooit te voren. Kaïn was hierna een heer over een stad. Gen 4: 17. Ismaël was hierna de Vader van twaalf vorsten Gen 25: 16 En Ezau zei hierna tot zijn broeder: Ik heb veel, mijn broeder, het zij uwe, dat gij hebt, Gen 33: 9. Een gemakkelijk, vreedzaam en voorspoedig leven in, uitwendige dingen, is geen teken van de gunst Gods voor een onvruchtbare belijder, maar veeleer van zijn toorn, opdat hij daardoor bekwaam worde om zichzelf meer toorn te vergaderen als een schat, in de dag des toorns en der openbaring van het rechtvaardig oordeel Gods Rom. 2: 5.
Dit zal dan genoeg zijn om de waarheid van de eerste stelling te bewijzen, namelijk dat de dag van genade van sommige mensen eindigt, eer God hen uit de wereld wegneemt.
Om nu door enige merktekenen te tonen, hoe gij weten kunt, of de tijd der genade voorbij is, of nabij het einde loopt met een onvruchtbare belijder (zo zult Gij hem namaals uithouwen) zo weet: dat hij, die het tegen God heeft uitgehouden en al de middelen, die hij gebruikt heeft om hem, ware het mogelijk een vruchtbaren boom in Zijn hof te maken, weerstaan heeft, in dit gevaar is; en dit is ook waarlijk de inhoud van de parabel, want de vijgenboom die hier gemeld wordt, is gezegend geweest met middelen, en hem is tijd geschonken om het voedsel naar zich te trekken maar hij heeft dat alles weerstaan, ja alles, wat de landman en de wijngaardenier aan hem gedaan hebben. Doch meer bijzonder zal ik vier of vijf merktekenen onderscheidenlijk voordragen.
EERSTE MERKTEKENEN.
De dag der genade schijnt voorbij te zijn, wanneer een belijder Gods lankmoedigheid veracht en als uitgeput heeft; dan is hij in gevaar; dat is een terging van God, dan roept Hij: houw hem uit.
Er zijn sommige mensen, die in de kerk als ingeslopen zijn, en ene belijdenis aangenomen hebben en niemand weet hoe; even als deze, vijgenboom in de wijngaard gebracht is geworden door andere handen dan die van God; en daar blijven zij dan levenloos genadeloos, zorgeloos en zonder enige goede consciëntie voor God.
Mogelijk zijn zij daar ingekomen om het brood, om hun koophandel, om hun goeden naam en om een vertoning te maken, of mogelijk om de klopping en angst van ene ontwaakte en ontruste consciëntie te smoren en te stillen, en dus hun einde bereikt hebbende, zijn ze gelijk de zondaars te Sion, gerust en wel tevreden, zeggende met Agag, 1 Sam, 15: 32. Voorwaar de bitterheid des doods is geweken" nu ben ik gerust, nu zal ik zalig worden en naar de hemel gaan. In deze ijdele verbeelding brengen zij een jaar, twee of drie door, niet denkende dat de Heere bij elken tijd der genade, bij elke gelegenheid van het Evangelie vrucht komt zoeken. Ach zondaar! Ach onvruchtbare vijgenboom! Dit is maar een slecht beginsel; God komt zoekende vrucht, en U vindende zegt Hij; wat vijgenboom is deze; die dit jaar in Mijn wijngaard gestaan heeft, en Mij geen vrucht voortgebracht heeft: Ik zal hem toeroepen; Belijder! Onvruchtbare vijgenboom! Wees vruchtbaar, Ik verwacht vrucht, Ik moet vrucht hebben, bedenk U wel en neem dit toch in overweging.
Deze woorden horende blijft zulk een belijder een weinig staan, doch dit zijn maar woorden en geen slagen, en daarom wijkt de overweging derzelve terstond van zijn hart, wanneer de Heere dan op een ander jaar in zijn wijngaard komt, zo vindt Hij hem nog zoals Hij hem gelaten heeft, te weten onvruchtbaar, een, die de aarde onnuttelijk beslaat.
Nu klaagt de Heere wederom, zeggende dit zijn nu al twee jaren dat er geen vrucht te voorschijn komt, nochtans om mijns Naams wille zal ik Mijn toorn langer uitstellen, en om Mijns roems wille zal Ik, U ten goede, Mij bedwingen, opdat Ik U niet afhouwe. Jes. 48: 9. Ik zal nog wachten, opdat Ik hem genadig zij. Jes. 30: 18. Maar dit alles helpt niet, noch heeft de minsten invloed op dezen onvruchtbare vijgenboom; tut, tut l zegt hij, dit is geen bedreiging; God is barmhartig, Hij zal zijn toorn uitstellen, Hij wacht om genadig te zijn; ik ben nog niet bevreesd. 0! hoe veranderen de goddeloze mensen, die in de wijngaard ingeslopen zijn, de genade onzes Gods in ontuchtigheid! Jud.: 4. Maar in het derde jaar weder om vrucht komende, gelijk te voren, vindt Hij hem nog steeds een onvruchtbare vijgenboom zonder vrucht; nu roept Hij wederom: o, wijngaardenier, kom herwaarts, hier is een. vijgenboom, die nu drie jaren in Mijn wijngaard heeft gestaan en die Mij bij elke gelegenheid in! Mijn verwachting teleurgesteld heeft; Ik heb tevergeefs naar vrucht gewacht, houw hem uit. Mijne lijdzaamheid is uitgeput, Ik wil dezen vijgenboom niet langer dulden.
2. Nu begint Hij de vijgenboom met zijne bedreigingen te schudden, en roept om Zijn bijl. De bijl nu is de dood, en die gekomen zijnde zegt Hij: Dood! Smijt mij dezen vijgenboom neer. Hierop schudt de Heere dezen zondaar en werpt hem op een ziekbed, zeggende Dood! grijp hem aan, hij heeft Mijne lankmoedigheid en verdraagzaamheid veracht, niet gedenkende dat die hem tot bekering en tot de vruchten van dezelve leiden moest! Dood! breng dezen vijgenboom tot het vuur, breng dezen onvruchtbare belijder naar de hel.
Hierop komt de dood met een gram gezicht de kamer in en de hel volgt hem na tot voor de bedstede, en die beiden kijken de belijder stijf in het aangezicht, ja beginnen zelfs de handen aan hem te slaan; de een slaat hem met pijnen in zijn lichaam, met hoofdpijn, met pijn aan zijn hart en in zijn lendenen, met aamborstigheid, met flauwten, bevingen in zijn leden en gewrichten, met verstopping in de borst, en voorts met alle tekenen die iemand buiten alle herstelling schijnen te brengen. Terwijl nu de dood dus het lichaam pijnigt, grijpt de hel het gemoed en de consciëntie aan, dezelve pijnigende, spranken vuur daarin werpende, het arme schepsel verwondende, met angst en vrees voor de eeuwige verdoemenis. Nu begint hij bij zichzelf te bedenken en tot God om genade te bidden, zeggende, Meere, spaar mij! o Heere! spaar mij!
Neen, zegt de Heere, gij hebt Mij nu drie jaren getergd. Hoe menigmaal hebt gij Mij nu niet teleurgesteld! Hoeveel gelegenheden hebt gij nu niet onnuttelijk doorgebracht! Hoeveel predikatiën en andere zegeningen heb Ik U niet geschonken in Mijne lankmoedigheid? Maar alles tevergeefs, Dood! grijp hem aan. 0, goede God, zegt de zondaar, spaar mij nog maar ditmaal, laat mij nog maar eens opkomen. Het is waar, ik ben een onvruchtbare belijder, ik heb onnuttig gestaan in Uwen wijngaard, maar o! spaar mij nog maar eenmaal bid ik U, en ik zal mij beteren. Weg, weg, zegt de Heere, dat zult gij nooit doen, Ik heb u nu reeds drie jaren beproefd, gij zijt geheel onnut, zo Ik U herstelde, gij zoudt zo erg zijn als ooit te voren, en al dit gesprek is, terwijl de dood tegenwoordig is. De zondaar ondertussen roept wederom uit: Heere, beproef mij nu nog maar ditmaal, laat mij ditmaal maar opkomen en zie dan of ik mij niet verbeteren zal. Maar zegt de Heere, belooft gij Mij dan, dat gij u zult verbeteren? 0, ja Heere, daar verbind ik mij toe, ik zal nooit meer zo erg zijn als tevoren, maar ik zal mij geheel verbeteren. Welaan, zegt God, Dood! laat dezen belijder voor ditmaal vrij. Ik zal hem nog een weinig tijd beproeven, hij heeft beloofd, ja zich verbonden, dat hij zijne wegen verbeteren zal. Mogelijk zal hij zijn belofte gedachtig zijn, de geloften zijn plechtige dingen, mogelijk zal hij vreezen die te breken: Sta dan op van uw bed, en nu legt de Heere zijn bijl neer. Hier is het arme schepsel zeer dankbaar, hij prijst en vleit de Heere, zich gedragende alsof hij zulks hartelijk deed, en roept ook anderen om Hem te danken. Hij staat dan op, alsof hij in waarheid een nieuw schepsel was. Maar zijne klederen aangetrokken hebbende, uit zijn bed opgestaan zijnde en zich in zijn winkel begeven hebbende en daar ziende hoe alle dingen gesteld zijn, begint hij andere gedachten te krijgen, en zegt tot zijn volk: wat hebt gij uitgevoerd? Hoe zijn dus alle dingen van hun stel? Ik weet niet hoeveel ik ten achter ben, men kan wel ras zien, als iemand maar een weinig van de hand is, dat gij noch wijsheid, noch verstand hebt, om de dingen in hun orde te behandelen. In plaats van nu het overige van zijn tijd voor de Heere te besteden, zo verdubbeld hij zijn naarstigheid in het najagen van de wereld. Men moet de dingen, zegt hij niet verloren laten gaan, wij moeten een behoorlijke voorzorg hebben, en dus worden de angsten des doods, de pijnen der hel, de beloften en de verbintenissen die hij aan God gedaan heeft, geheel vergeten en, omdat niet haastelijk het oordeel over hem geschiedt, daarom is het hart van dien mens vol om kwaad te doen. Pred, 11.
3. Deze dingen dan vruchteloos zijnde, neemt God wederom de bijl in de hand, en zendt zo de dood, die zijn vrouw, zijn kind of zijn vee wegneemt. Ik heb uwe jongelingen door het zwaard gedood, en uwe paarden gevankelijk laten wegvoeren". Amos 4: 10. Ik zal hem slaan, hem tegenwerken, hem teleurstellen, hem ternederwerpen, en Mij stellen tegen alles, waaraan hij de hand slaat. Hierdoor valt de arme onvruchtbare belijder wederom aan het bidden, uitroepende: Heere, ik heb gezondigd, spaar mij nog eenmaal, dat bid ik U. 0, neem toch niet weg de lust mijner ogen, spaar mijne kinderen, zegen mij in de arbeid mijner handen en ik zal mijn leven beteren. Neen, zegt God, gij hebt Mij de laatsten keer gelogen, Ik wil u nu in dezen niet meer vertrouwen, en Hij werpt zo vrouw en kinderen en goederen in het graf; en dus keert hij weder tot zijne plaats, totdat deze belijder zichzelf ongeveinsdelijk schuldig kent. Hos, 5: 14, 15.
Hierover is het arme schepsel zeer bedrukt, hij scheurt zijne klederen en begint dus het breken van zijn beloften te overdenken; hij treurt en bidt, en hij gaat met Achab voor een tijd langzaam. (1 Kon. 21: 27) in de overdenking van Gods rechtvaardige hand over hem. Nu vernieuwt hij zijn beloften, zeggende: Heere, beproef mij nog maar ditmaal, neem Uwe hand van mij, en gij zult het zien, hij is ver afgedwaald, die niet wederkeren kan. Welnu, de Heere spaart Hem wederom, en legt zijn bijl weer neer. Hij heeft ze menigmaal gered, maar zij verbitterden Hem door hunnen raad, en werden uitgeteerd door hun ongerechtigheid. Psalm, 106: 43. Nu schijnen zij wederom dankbaar te zijn en hes, alsof zij besloten hadden, om waarlijk God zalig te worden: zij bidden, zij lezen, zij verkeren nu bij de Godzaligen en schijnen zo voor een aanmerkelijken tijd zeer ernstig te zijn, maar eindelijk vergeten zij weer alles; hun begeerlijkheden beginnen hen te prikkelen, er komen gepaste verzoekingen voor, en zo neigen zij zich tot hun kromme wegen Als Hij ze doodde zo vroegen ze naar Hem en keerden weder en zochten God vroeg, en zij vleiden Hem met hun mond en logen Hem met hun tong. Psalm 58 vs. 34, 36.
4. Nochtans verlaat de Heere dezen belijder niet, maar Hij neemt zijn bijl weer in zijn hand. Hij brengt hem onder een meer hartdoorzoekende bediening, die hem als 't ware onderste boven keert; een bediening die hem ontmoet, gelijk Elia Achab ontmoette in al zijn gruwelen, en nu wordt de bijl aan de wortel der bomen gelegd, bovendien doorzoekt deze bediening niet alleen het hart, maar zij stelt de zondaar de gulden stralen van het Evangelie voor. Christus Jezus wordt hem klaarlijk voorgesteld, nu wordt de genade hem liefelijk ontdekt, en de beloften worden als zalfolie uitgegoten, welke haren reuk geven. Maar helaas, er komt nog geen vrucht op dezen vijgenboom. Want terwijl zijn hart doorzocht wordt, twist hij daartegen. en terwijl de heerlijke genade des Evangeliums ontdekt wordt, wordt hij dartel en verandert die in ontuchtigheid, juda vs. 4. Hij vergadert enige brokjes van dezelve, en smaakt zo het goede woord Gods en de krachten der toekomende eeuw, de regen, die menigmaal op hem komt, indrinkende, (Hebr. 6: 5, 7) maar brengt geen bekwaam kruid nog vrucht voort voor Hem wiens Evangelie het is, en neemt niet waar te wandelen in de wet des Heeren, des Gods van Israël, met zijn ganse hart, 2 Kon. 10: 31, denkende, dat de heerlijkheid des Evangeliums in woorden en in vertoningen bestaat. en dat onze gehoorzaamheid, daaraan in bespiegelingen gelegen is, dat de goede werken in goede woorden bestaan, en dat, wanneer hij daar mooi van praten kan, hij Gode welbehaaglijk is. Zo oordeelt hij, dat het koningrijk Gods alleen in woorden gelegen is? en niet in kracht, waarom dan ook dit vierde middel krachteloos is.
5. Nu wordt de bijl hoger opgeheven, want nu is God waarlijk bereid om de zondaar neder te vellen, doch eer hij de slag toebrengt, zo wil hij eindelijk nog een weg beproeven, en wanneer die ook vruchteloos is, dan mort de vijgenboom ter neder. Deze laatste weg nu is, dat hij met dezen belijder strijdt, en twist door Zijnen Geest, waarom dan de Geest des Heeren tot hem komt, maar niet om eeuwig met hem te twisten. Gen. 6: 3.
Echter doet hij zulks voor een tijd, en daarom ontwaakt en overtuigt Hij hem, Hij brengt hem zijn vorige zonden, de oordelen, het breken van zijn vorige beloften en verbintenissen, en zijn misbruiken van zijn vorige dagen, in gedachtenis; ook stelt Hij hem overtuigende drangredenen voor, aanmoedigende beloften, schrikkelijke oordelen, de kortheid van de tijd om zich te bekeren, en dat er nog hoop is, indien hij maar wil komen. Verder toont hem de Heere de zekerheid des doods en van het toekomende oordeel; zo twist en strijdt Hij met de zondaar.
Maar zie hier ligt het kwaad, er is een strijd en twist aan weerszijden. De geest overtuigt; maar de mens maakt zich doof voor God; de Geest roept: Keer U tot mijn bestraffing, en leef maar de mens keert Hem de rug toe; de Geest toont hem de weg, waar hij heen loopt, maar de mens sluit zijn ogen daarvoor toe; de Geest oefent geweld op hem, naar de mens strijd, en wederstaat Hem, de Geest der genade smaadheid aandoende. Hebr 10: 29.
De Geest komt echter ten tweeden male met hem in gesprek en onderhandeling, en stelt hem zo de redenen van noodzakelijkheid ener nieuwe natuur voor; maar de zondaar antwoordt: Neen, want ik heb de vreemden lief, en die zal ik nawandelen, Jer. 2: 25 Hierdoor komt Gods grimmigheid in Zijn neus, nu komt Hij op, nu komt hij uit Zijn plaats en is verschrikkelijk, nu zweert Hij in Zijn toorn, dat hij in Zijn ruste niet zal ingaan, Ps. 95: 2.
Ik heb Mijn lankmoedigheid omtrent U geoefend, en nochtans hebt gij u niet tot Mij bekeerd: Ik heb u geslagen in uw persoon, in uw nabestaanden en in uw goederen, en nochtans hebt gij u niet tot Mij bekeerd, spreekt de Heere, Amos 4: 611, In uwe onreinheid en schandelijkheid omdat Ik u gereinigd heb, en gij niet gereinigd zijt, zo zult gij van Uw onreinheid niet meer gereinigd worden, totdat Ik Mijn grimmigheid op, u zal hebben doen rusten, Ezech. 24: 13.
TWEEDE MERKTEKEN
Een belijder is bijna, (indien niet geheel) buiten alle genade, wanneer God hem overgeeft, en laat varen, zodat Hij hem alles laat doen, zonder tegenstand, hem helpende, noch in de werken der heiligheid, nog in engten of in zwarigheden.
Efraïm is vergezeld met de afgoden, laat hem varen Hoz. 4: 17. Wee hen, als Ik van hen geweken zal zijn Hos 9: 12 Ik zal in ulieder verderf lachen, Ik zal spotten wanneer uw vrees komt, Spr. 1: 24-29. Onvruchtbare vijgenboom! Gij zijt tevoren omgraven en bemest, Gods spade is aan uw wortels geweest; de mest des Evangeliums is aan U toegepast geworden, de Heere, heeft met U getwist, Hij heeft u overtuigd, ontwaakt; Hij heeft u doen zien en smaken, zodat gij moest uitroepen; o, wat een zaligheid 1 Hij is u onder het woord wel voorgekomen; uw hart werd gesmolten, uw geest verviel; uw ziel beefde; en gij hebt iets gevoeld van de kracht des evangeliums. Maar gij hebt gezondigd, gij hebt de ogen Zijner heiligheid verbitter, uw ongerechtigheid is bevonden, die te haten is; en nu heeft God U mogelijk verlaten, en u overgegeven, en u laten varen. Te voren waart gij teder; uw consciëntie vreesde voor de verzoeking der Zonden, want gij waart door de kennis des Heeren, en Zaligmakers Jezus Christus, de besmetting der wereld ontvloden, 2 Petr. 2: 2022. Maar datzelfde uitbraaksel, hetwelk gij tevoren ontvloden hebt, lekt gij nu weer op, en datzelfde slijk, van hetwelk gij tevoren gewassen scheen, daarin wentelt gij u nu weer opnieuw. Doch meer bijzonder, er zijn drie tekenen, dat iemand van God is overgegeven.
1. Wanneer hem vrijheid gelaten wordt in het zondigen, en aan zijn lusten de vollen toom gegeven worden, en hij ook aan dezelve wordt overgegeven, En gelijk het hun niet goed gedacht heeft, God in erkentenis te houden, zo heeft God hen overgegeven in een verkeerden zin, om te doen dingen die niet betamen, vervuld zijnde met alle ongerechtigheid, Rom. 1: 28-29. Indien gij iemand ziet, die te voren de kennis Gods gehad heeft, en die enig ontzag had voor Zijne majesteit; ik zeg; wanneer gij zulk een ziet, weelderig in zijn bedriegerijen (2 Petr. 2: 13) de genade onzes Gods in ontuchtigheid veranderende, en naar zijn eigen goddeloze begeerlijkheden wandelende, over dezen mens is het oordeel van overlang niet ledig, en zijn verderf sluimert niet, 2 Petr. 2: 3.
Hoort gij wel? onvruchtbare vijgenboom! Het is verbazend om te zien, hoe dezulken die te voren kinderen des dageraads schenen te zijn, en zich schenen te bereiden voor het eeuwige leven, nu wegens de verrotheid hunner harten, door het rechtvaardig oordeel Gods, toegelaten wordt, om, ongevoelig zijnde, zichzelf over te geven tot ontuchtigheid, om alle onreinheid gieriglijk te bedrijven. Efeze 4: 19.
Er is een groot getal van zulken geweest in de eerste tijden van het Evangelie, tegen welke Petrus, judas en Johannes het zware oordeel Gods hebben uitgesproken. Petrus en Judas voegen ze met de gevallen engelen samen, 2 Petr. 2: 28, en Johannes verbiedt, dat men voor hen bidden zal, 1 Joh. 5: 16, omdat hun is overkomen hetgeen de gevallen engelen is overkomen. Welke hun beginsel niet bewaard hebben, maar hun eigen woonstede verlaten hebbende, heeft Hij ze tot het oordeel des groten dags met eeuwige banden onder de duisternis bewaard, enz. Judas: 67.
Onvruchtbare vijgenboom! hoort gij dit wel? Dezen zijn
1. Buiten alle genade. 2, Buiten alle beloften. 3. Buiten alle hoop van bekering. 4, Zij hebben geen voorbidder, noch enig deel aan een slachtoffer voor de zonden, 5. Voor dezulken is niets over dan een schrikkelijke verwachting des oordeels. 6. Daarom zijn deze ware vluchtelingen, welke van God, van Christus, van de genade, van de beloften verlaten, en buiten alle hoop zijnde, omdolen, ginds en herwaarts lopen, gelijk de satan, hun bondgenoot, totdat zij komen te sterven, of in een strijd trekken en omkomen.
2. Wanneer hij ook gerust gelaten wordt onder het gehoor; indien zulken te eniger tijd onder het woord komen, er is geen goed, geen geur in de middelen der genade, geen hartbewegingen, geen medelijden met zichzelf, noch liefde tot hun eigen zaligheid. Laat hen aan deze of gene zijde zien, daar zien zij zulke uitwerkingen van het woord, op anderen, die enige merktekens van bekeringen. van liefde tot God en tot Christus voortbrengen, maar hun rug wordt ten alten tijde verkromd, Rom. 11: 10. God heeft hen gegeven een geest des diepen siaaps, ogen om niet te zien oren om niet te horen, tot op de huidigen dag. Rom. 11: 8, En dezen tot de plaats der heiligen gaande, zo komen zij er weer vandaan, en worden zo vergeten in de stad, in welke zij het gedaan hebben. Pred. 8: 10. Alleen halen zij dit verlies, dat zij naar de hardigheid en onbekeerlijkheid hunner harten zichzelf vergaderen toorn als een schat, in de dag des toorns, en der openbaring van het oordeel Gods. Rom. 2: 5. Zie dan toe, onvruchtbare belijder!
3. Wordt hij naar de algemene wijze der mensen bezocht met ziekte, benauwdheid of met een soort van ellende, er verschijnt steeds geen God, geen heiligende hand des Heeren, er wordt geen barmhartigheid gemengd in de verdrukking, maar hij wordt ziek, en weer gezond gelijk de beesten, of hij is onder de benauwdheid gelijk Saul, toen hij met de Filistijnen in de strijd was gewikkeld; te weten, van God verlaten, 1 Sam. 28: 4-6: En de Filistijnen kwamen, en vergaderden zich, en zij Legerden zich te Sunem; en Saul vergaderde gans Israël, en zij legerden zich op Gilboa. Toen Saul het leger der Filistijnen zag, zo vreesde hij, en zijn hart beefde zeer. En Saul vraagde de Heere, maar de Heere antwoordde hem niet, noch door dromen, .noch door de Urim, noch door de Profeten. De Heere antwoordde hem niet meer; Hij had met hem gedaan; Hij had hem verlaten en verworpen. en hem laten staan of vallen op zichzelf in de zonden. Doch hiervan meer in het slot dezer redenvoering.
Deze mensen mogen nu doen wat zij willen; zij mogen van gevoelen tot gevoelen, van begrip tot begrip, en van sekte tot sekte lopen, maar zij kunnen nergens enige bestendigheid bekomen; zij zijn aan hun eigen onzekerheden overgegeven; zij hebben geen genade om hun hart te versterken, en ofschoon sommigen uit hen geroemd hebben op de vrijheid, zo worden' hij echter van Judas genoemd: dwalende sterren, dewelke de donkerheid der duisternis in der eeuwigheid bewaard wordt, Judas vers 13. Zij zijn gelijk ik U tevoren zei: overgegeven om zwervende en dolende te zijn op aarde; om overal heen te zwerven maar om nergens te verblijven, tot dat ze heengaan in hun eigen plaats, Hand. 1: 25; met Kaïn en Judas, welke mensen waren van dezelfde gestaltenis als zij zijn.
DERDE MERKTEKEN.
Een belijder is buiten de genade, wanneer zijn hart zo verhard, zo versteend en ondoorboorlijk is, dat niets daarin kan dringen. Onvruchtbare vijgenboom, geef hier toch acht op; een hard en onboetvaardig hart is een vloek Gods. Een hart, dat zich niet bekeren kan, is de plaats van alle plagen tegelijk, hierom zei God van Farao, wanneer Hij sprak om hem over te geven aan de grootheid van zijn toorn: want ditmaal zal ik al Mijne plagen in uw hart zenden, Ex, 9: 14. God zendt aan sommigen. die onder een belijdenis van het Evangelium zwaarlijk gezondigd hebben, dit teken van zijn misnoegen, hun wordt de macht om zich te bekeren geweigerd, hun harten worden gebonden, zodat zij. zich onmogelijk bekeren kunnen, al leefden zij duizend jaren. Het is onmogelijk, dat zulke afvalligen vernieuwd worden tot bekering, als welke zichzelf de Zoon Gods wederom kruisigen en openlijk te schande maken. Hebr. 6: 4, 6. Dat nu het hart zo verhard, zo richterlijk verhard wordt, zulks is een beletsel, dat de Heere God in de weg legt van de zaligheid van dezen zondaar. Dit was het slot van Spira's klacht: ik kan het niet doen, o! ik kan het niet doen. Deze belijder ziet wat hij gedaan heeft, wat hem zou kunnen helpen en wat er van hem worden zal, en nochtans kan hij zich niet bekeren; tevoren trok hij zijne schouders op en hij sloot zijne ogen toe. In deze gestalte verliet hem God en zo blijft hij staan tot op heden toe, Ik heb mij wel eens verbeeld, dat de vrouw van Lot toen zij in een zoutpilaar veranderd werd (Gen. 19: 26) nog staan bleef, ziende over haar schouder of met haar aangezicht naar Sodom, zoals het oordeel haar aangreep, zo bond hetzelve haar, en stelde haar tot een teken van Gods toorn aan volgende geslachten. Men leest van sommige mensen, wier consciëntie als met een brandijzer toegeschroeid is, en die buiten alle gevoel zijn, want dat deel van een mens, dat toegeschroeid is, is zonder enig gevoel; deze consciëntie nu, is met een brandijzer toegeschroeid, 1 Tim. 6:2.
De consciëntie is het deel dat geraakt moet worden met gevoel' vrees en verbrijzeling, zal er ooit iets goeds gedaan worden; deze consciëntie van dezulken, die in de zonden slapen want die consciëntie, welke vast in slaap is kan nochtans krachtelijk ontwaakt en behouden worden; maar een consciëntie, welke toegeschroeid en verdroogd is als een uitgebrande koolas, kan nooit enig gevoel of berouw hebben in deze wereld. Onvruchtbare vijgenboom! hoor toch toe, een richterlijke verharding is een vreselijke zaak. Er is een onderscheid tussen die verharding welke alle mensen eigen is, en tussen die, welke sommige mensen als een bijzonder oordeel Gods overkomt; en ofschoon alle verharding des harten in een zekeren zin een oordeel mag genoemd worden, zo is nochtans de verharding van de laatste soort een oordeel, dat alleen eigen is aan degenen, die verloren gaan; het is een oordeel, dat hun toegezonden wordt, als een straf wegens het misbruik van het ontvangen licht, en als een vergelding van afvalligheid.
Deze richterlijke verharding is onderscheiden van die, welke alle mensen eigen is, in deze navolgende bijzonderheden.
1. Het is een verharding, die na het ontvangen van enig groot licht komt; wegens enige grote zonden, die bedreven wordt tegen dat licht en tegen de genade, die hetzelve geschonken heeft. Zulk een verharding als Farao had, nadat de Heere zo wonderlijk voor zijn ogen gewerkt had; het is zulk een verharding. als de heidenen hadden, een verharding, die hun hart verduisterde, en waardoor zij overgegeven werden in een verkeerden zin Rom. 1: 21-23. Deze verharding is ook dezelfde met die, waartegen de Apostel vermaant. Hebr. 3: 78, een verharding, die veroorzaakt wordt door een ongelovig hart, en afwijking van de levenden God, een verharding die voltrokken wordt door de verleiding der zonde, Hebr. 3: 12-13, zulk een, als in de verbittering ten dage der verzoeking in de woestijn, toen God zwoer, dat zij in Zijne rust niet zouden ingaan, Hebr. 3 vs. 8-11 Het is ook die soort van verharding, waardoor Kaïn Ismaël en Ezau verhard werden, nadat zij hun grote overtredingen bedreven hadden.
2. Het is de grootste soort van verharding, hierom worden dij gezegd harder te zijn, dan een steenrots Jer. 5: 2, en dan diamant, Zach. 7: 12, dat is. harder dan een kei; zóó hard, dat er niets in kan.
3. Het is een verharding, die iemand in groten toorn wordt toegezonden, om de ziel op te binden in een onmogelijkheid van bekering.
4. Derhalve is het ook een verharding, die ongeneeslijk is, waaraan iemand sterven en verloren gaan moet.
Onvruchtbare belijder, hoor dit toch!
VIERDE MERKTEKEN
Een belijder is geheel buiten de genade, wanneer hij zijn hart sterk maakt tegen de inhoud van Gods woord Job 9: 4. Wie heeft zich tegen Hem verhard en vrede gehad? Dit is een keren van onzen geest tegen God., Job 15: 13. Gelijk wanneer iemand na een belijdenis van de Heere Jezus van de leer der waarheid, die naar de Godzaligheid is, gedaan te hebben, zich verstout om in zondewegen te wandelen, zichzelf belovende, dat hij des niettegenstaande het leven en de Godzaligheid erlangen zal. Onvruchtbare belijder, luister hier toch naar, deze wordt genoemd een wortel, die gal en alsem draagt, Deut. 29: 18. Zulk een, van wien God een gruwel heeft ja, die Zijn ziel haat want deze zegent zichzelf in zijn hart, zeggende: ik zal vrede hebben, wanneer ik schoon naar het goeddunken mijns harten wandele, om de dronkene te doen tot de dorstige, vs. 19.
Een gevoelen, dat geheel tegen het ganse woord van God ligt, ja, dat zelfs inloopt tegen de natuur Gods zelf, en daarom volgt er, vs. 20: De Heere zal hem niet willen vergeven, maar als dan zal des Heeren toorn en ijver roken over denzelven man, en al de vloek, die in dit boek geschreven is, zal op hem liggen, en de Heere zal zijn naam van onder de hemel uitdelgen. Ja, het kan niet feilen, of deze man moet krachtelijk bedorven worden, want zo vervolgt de tekst vs. 21,: En de Heere zal hem ten kwade afscheiden van al de stammen Israëls, a naar al de vloeken des verbonds die in het boek dezer wet geschreven zijn.
Hij zal hem ten kwade afscheiden; Hij zal hem overgeven; Hij zal hem afscheiden tot deze of die dingen welke hem gewis te hard zullen zijn. Zo handelde de Heere met Achab, een man, die zichzelf verkocht had om kwaad te doen, 1 Kon. 21: 15.
En de Heere zei: wie zal Achab overreden, dat hij optrekke, en valle te Ramoth in Gilead? De een nu zei aldus, en de ander zei alzo. Toen ging een a geest uit en stond voor het aangezicht des Heeren, en zei: Ik zal hem overreden.
En de Heere zei tot hem, waarmede? En hij zei: ik zal uitgaan en een leugengeest zijn, in de mondvan al zijne profeten. En Hij zei: gij zult overreden, en zult het ook vermogen, ga uit, en doe alzo. 1 Kon. 29 VS. 2022 Gij zult vermogen, doe naar uw wil; Ik laat hem in uw hand, ga uit, en doe alzo. In deze oordelen laat de Heere zich veel gelegen liggen om die te besturen, vanwege de terging, waarmede zij Hem getergd hebben. Deze zijn het wier verderf Hij beraadslaagt, en hetzelve ook door Zijn raad teweeg brengt, Ik zal verkiezen het loon hunner handelingen, en hun vrees zal Ik over hen doen komen Jes. 66: 3. Ik zal hun handelingen verkiezen, of de goddeloosheden, die hun harten uitdenken.
Ik, Ik zal maken dat zij die omhelzen, en dat zij er lust aan hebben zullen. Doch wie zijn zij, die zo bevreesd gemaakt zullen worden? Het zijn zulke belijders, van wie gezegd wordt: Deze verkiezen ook hun wegen, en hun ziel heeft lust aan hun verfoeiselen, vers. 3. Daarvoor, dat zij de liefde der waarheid niet aangenomen hebben om zalig te worden; daarom zal hun God zenden een kracht der dwaling, dat zij de leugen zuilen geloven, enz. 2 Thess. 2: 10-11 God zal ze hun zeneen; dit is een groot woord; ja God zal hun een kracht der dwaling, zenden die hun de leugen zal doen geloven
En waarom zal God dat doen? Opdat zij allen veroordeeld worden, die de waarheid niet geloofd hebben, maar een welbehagen hebben gehad in de ongerechtigheid. Er is niets, dat de Heere meer tergt, dan dat iemand belooft, wanneer God dreigt; dat hij zich lichtvaardig verbeeldt, dat hij zalig zal worden ofschoon hij goddelozer leeft dan in vorige tijden; de ziel van dezen mens heeft een afkeer van de waarheid Gods, en daarom is het geen wonder, dat God's ziel van hem een afkeer heeft; hij heeft een weg uitgevonden om zijn zaligheid teweeg te brengen, die tegen de weg van God is, en daarom is het niet te verwonderen, dat God ook een weg uitvindt om hem te verdoemen; en terwijl deze rebel tot dit besluit gekomen is: ik zal vrede hebben, enz. zo wil God het eens beproeven wiens woord stand zal houden, Zijn woord, of het woord van dezen rebel.
VIJFDE MERKTEKEN
Iemands dag van genade is voorbij, wanneer hij hiermee spot en inwendig kniest, ja, een wrok tegen God heeft heimelijk voornemende, om zijn eigen weg te houden, en het alles daaraan te wagen, met verachting van de boden Gods. Als iemand de wet van Mozes heeft te niet gedaan, die sterft zonder barmhartigheid, hoeveel te zwaarder straf meent gij, zal hij waardig worden, die de Zoon Gods vertreden heeft? enz. Hebr, 10: 28-29 Tegen dezen verachters heeft God zich gesteld en hun voorzegd, dat zij niet geloven zullen, maar vergaan en verdwijnen, Hand. 13: 41, Ziet gij verachters, en verwondert U en verdwijnt, want Ik werk een werk in uw dagen hetwelk gij niet zult geloven, zo het u iemand verhaalt.
Tot zover hebben wij nu gehandeld van de onvruchtbare vijgenboom, of belijder, met enige kenmerken om hem te kennen, nevens enige merktekens van iemand, die niet vruchtbaar kan of wil worden, maar die ellendig om moet komen. En nu gekomen zijnde tot de tijd der uitvoering, zo zal ik ook met een woord daaraan iets spreken zo zult gij hem namaals uithouwen. Christus geeft eindelijk dezen vijgenboom over aan de rechtvaardige hand Gods, hem verlatende, en ter verbranding overgevende, vanwege zijn nutteloosheid.
TWEEDE STELLING
,,Gij zult hem uithouwen"
Twee dingen hebben wij aan te merken:
Eerst: de uitvoerder: Gij, de grote, de vreselijke en eeuwige God, Deze woorden geven te kennen, zoals ik reeds gezegd heb, dat Christus, de Middelaar door wien alleen de zaligheid komt, en door wien alleen de uitvoering is uitgesteld geworden, de ziel nu opgeeft, zonder een woord meer voor haar te spreken, of verder de minste daad van genade tot haar herstelling te beproeven; en haar nu geheel aan de vreselijke bedreiging overlevert, om te vallen in de handen des levendigen Gods, Hebr 10: 31 Ten tweede. Het middel, waardoor deze uitvoering geschiedt, namelijk de dood, die hier wordt vergeleken bij een bijl; en voor zover nu de boom in een slag niet wordt neergeveld, zo worden de slagen hier achtervolgd, totdat al de slagen aangelegd zijn, die vereist worden om hem neer te vellen; want nu de tijd van uithouwing gekomen is, zo moet de uithouwing zijn lot en deel zijn, tot hij geheel is uitgehouwen. Zo zult gij hiernamaals uithouwen. De dood, zeg ik, is de bijl, die God menigmaal gebruikt om een onvruchtbare vijgenboom uit de wijngaard, uit zijn belijdenis, en ook tegelijk uit de wereld weg te nemen. Maar deze bijl is nu wel geslepen, en wordt nu met haar scherpe snede aan de wortels van dezen onvruchtbare vijgenboom geslagen. Dezelve is gescherpt geworden door de zonden, door de wet, en door een ledige sleurbelijdenis, en daarom moet dezelve diepe sneden maken, niet alleen in het natuurlijke leven, maar ook in het hart en de consciëntie van dezen belijder.
De bezoldiging der zonde is de dood, Rom. 6: 23 en de prikkel des doods is de zonde, 1 Cor. 15: 56 En daarom komt de dood tot hem niet,zo als tot de heiligen, gemuilband of zonder prikkel, maar met geopende kaken, in zijn volle kracht. Ja, zijn eerstgeborene, namelijk de schuld, zal de grendelen zijns huizes verteren, en hem doen treden tot de koning der verschrikking, Job 18: 13-14. Maar ik zal nu in enige weinige bijzonderheden de manier van het sterven van dezen belijder voorstellen.
1. Nu wordt hij van zijn vruchteloosheid en van al zijn andere benden en legioenen van goddeloosheden op zijn bed belegerd; want de goddeloze zullen zijn ongerechtigheden vangen en met de banden zijner zonde zal hij vastgehouden worden. Spr. 5: 22.
2. Nu wordt hem enige verschrikkende ontdekking van God gezonden tot verbazing en verschrikking van zijn consciëntie; God zal dit over hem werpen en niet sparen, van zijn hand zal hij snellijk vlieden Job 27; 22
3. De donkere deur, die hij door moet, zal hem tot verbazing zijn, want er zullen verschrikkingen zijn op de weg, Pred. 7: 5. Ja de verschrikkingen zullen hem aangrijpen, wanneer hij de gapende kaken des doods tegen hem opgesperd ziet. en de deur van de schaduw des doods geopend, om hem een doortocht te geven uit deze wereld. Nu roept hij uit; wie zal mij in deze donkere plaats ontmoeten? Hoe zal ik door dezen donkeren ingang doorgaan naar de andere wereld?
4. Nu zal vanwege de schuld en een bevende consciëntie zijn leven tegenover hem hangen, en hij zal nacht en dag schrikken, en zijn leven niet zeker zijn, des morgens zal hij zeggen,: och! dat het avond ware; en des avonds zal hij zeggen; och! dat het morgen ware; vermits de schrik des harten, waarmede hij verschikt zal zijn, en vermits het gezicht zijner ogen dat hij zien zal, Deut. 28: 66-67,
5. Nu zal ook zijn gebrek tegen hem opkomen ja, hem overkomen als een gewapend man, Spr. 6: 11. Dit is een vreselijk leger, voor degenen, die genadeloos van harte, en onvruchtbaar van leven zijn. Dit gebrek zal gedurig roepen in zijn oren; er is een gebrek van wedergeboorte, en van de nieuwe natuur; er ontbreekt een nieuw hart, en een nieuwen geest; hier ontbreekt het geloof, de vrees Gods, en een goeden wandel. Gii zijt in weegschalen gewogen, en gij zijt te licht bevonden. Dan. 5: 27.
6. Bovendien staan hier ook de gezellen van de dood, de hel, de duivelen, de eindeloze pijnen in de eeuwige vlammen, van een verterend vuur. Als God optrekken zal tegen het volk, Hij zal het met benden aanvallen. Habb. 3: 16. Doch hoe zal die mens nu sterven? Zal zijn hart nu bestaan of zullen zijn handen sterk zijn? Ezech. 22: 14.
A. God, Christus en alle medelijden hebben hem nu verlaten, zijn zonden tegen licht, tegen de genade en de lankmoedigheid Gods zijn nu tegen hem opgekomen; zijn hoop en vertrouwen sterven nu met hem, en zijn consciëntie schudt en beeft gedurig in hem.
B De dood is nu werkelijk met hem bezig, om hem uit te houwen, beide schors en hart, ziel en lichaam vaneen houwende; hij zucht en steunt wel, maar de dood hoort hem niet! hij ziet bedrukt, verschrikt en neer geslagen; hij zucht, hij zweet, hij beeft, doch de dood geeft nergens acht op.
C, Nu wordt hij met vreselijke gedachten bezet, ijselijke bevattingen van God verschrikken hem. Nu heeft hij tijd om te denken, wat het verlies van de hemel, en wat de pijn van de hel zal zijn; nu kan hij nergens zien of hij wordt verschrikt,
D, Nu zou hij wel willen leven. maar het mag hem niet gebeuren; hij zou wel willen leven, al was het leven van een bedlegerig of ziekelijk mens, doch het wordt hem niet gegund. Hij die hem uithouwt, zwaait hem gelijk een houthakker een waggelende boom zwaait, dan dezen weg, dan dien weg; en dan breekt er eindelijk een wortel, of een hart of oogzenuw knapt aan stukken.
E. Kon nu de ziel vernietigd worden, o, hoe gelukkig zou zij zich niet achten! Maar zij ziet, dat dat niet gebeuren kan, en daarom is zij nu in een wonderlijke engte, in het lichaam blijven mag zij niet, en daaruit gaan durft ze niet. Daarop gaat het leven weg, het bloed begint stil te staan in het vlees, en de long niet meer machtig zijnde om lucht te scheppen, gaat eindelijk de vermoeide ziel het lichaam uit, die terstond van de duivels aangeslagen wordt welke zich in elken hoek van de kamer totdat einde verscholen hadden; haar vrienden dragen voor het lichaam zorg hetzelve bewindende in een laken, en het leggende in een doodkist, maar de ziek is buiten hun gedachten en bereik, nederdalende in de binnenkameren des doods!
Ik had eerst gedacht mij in deze stof uit te breiden doch nu zal ik niet verder gaan. God, die de mensen leert wat nuttig is, zegene deze korte en eenvoudige redevoering, aan uw ziel, die nog als een belijder staat in het land der levenden, onder de bomen van Zijn wijngaard. Amen.
Einde.